Baas over eigen keuzes

by Déjà Vu

Nicole Hoebert

“Dat vrouwen een groot kwaad zijn, blijkt wel als volgt: de vader die haar heeft verwekt en grootgebracht, moet om haar kwijt te raken en elders onder te brengen een bruidsschat toe geven”, schreef de Atheense tragediedichter Euripides in de 5deeeuw v.C. Kijkend naar de geschiedenis is er altijd al een verlangen geweest om “dit onuitroeibaar onkruid” (een term van Euripides om vrouwen te omschrijven) te binden aan regels en te onderdrukken. Blijkbaar is dat maar goed ook, want ook in onze ‘moderne’ tijd lijkt er een beweging op gang te komen die de keuzevrijheid van vrouwen lijkt te beperken. 

De wet die vorige week in Alabama is doorgevoerd, is hier een perfect voorbeeld voor. Deze wet zorgt ervoor dat bijna alle abortussen worden verboden, dus ook een abortus bij een vrouw die is verkracht of slachtoffer is geworden van incest. Alleen wanneer de gezondheid van de vrouw uitermate slecht en/of gecompliceerd is, mag er een abortus worden uitgevoerd. De dokter die een abortus uitvoert kan zelf een celstraf verwachten tussen de 10 en 99 jaar. Alabama is nu wel een extreem geval in Amerika, maar ook in andere Amerikaanse staten zijn er wetten die het uitvoeren van abortus erg beperken. Toch zijn de Verenigde Staten niet het enige land die de keuze bij vrouwen wegneemt, in Polen is het plegen van een abortus sinds 2015 een stuk lastiger gemaakt en Ierland was het laatste land in de Europese Unie dat abortus legaal maakte (maar natuurlijk wel onder strenge voorwaarden).

De motieven voor het invoeren van anti-abortuswetten bestaan voornamelijk uit religieuze redenen. Het is dan ook vooral in katholieke landen lastig om een abortus te plegen of uit te voeren. Tegenwoordig is er genoeg medische kennis om aan te kunnen tonen dat het verbieden van abortus ernstige negatieve gevolgen kent: in de landen waar abortus illegaal is, vinden er veel babymoorden plaats. Daarnaast stijgt het aantal illegale abortussen ook, die soms dodelijk kunnen zijn. Het is dan ook niet vreemd dat aan het eind van de twintigste eeuw feministen en dokters de handen ineensloegen en de eerste abortuskliniek in Nederland oprichtten. Dokters zagen toen al de ernstige gevolgen van illegale abortussen en riepen om legalisering van abortus.

Naar mijn mening is het niet alleen de anti-abortus wet die in Alabama is aangenomen, het is bewijs voor een beweging die zich schuldig maakt aan seksuele discriminatie en beperking van de keuzevrijheid van hun medemens. Claudia de Breij wist haar ongenoegen uit te spreken in een column over onder andere verkrachting en moord van vrouwen en meisjes. De aanleiding? De moord op de Belgische studente Julie van Espen. De Breij toont voornamelijk haar ongenoegen tegenover de verwijten die vrouwen naar hun hoofd geslingerd krijgen. “Als je nu als jong meisje het nieuws volgt (of als oude vrouwfor that matter) lees je dat jíj iets verkeerd kunt doen (op de verkeerde plaats en de verkeerde tijd)”, schrijft ze. Hierin heeft ze ook gelijk. In vele gevallen wordt de verkrachter buiten beschouwing gelaten en draait het om het slachtoffer dat verkracht wordt. 

Tevens draait het niet altijd om de verwoording in de media, maar ook om de vervolging van de verkrachter. In Alabama is het nu zo, dankzij de nieuwe wet, dat dokters die een abortus uitvoeren een langere celstraf krijgen dan een verkrachter zelf. Dat is nogal hypocriet als je het aan mij vraagt: iemand die mensen helpt langer vastzetten dan iemand die mensenlevens verwoest. De voorstanders van de anti-abortuswet verzamelen zich onder de term ‘pro-life’. Ik vraag mij echt af wat ze tegen een meisje van zestien gaan zeggen die verkracht werd en nu zwanger is van haar eerste kindje. Hoe is dat pro-life als zij geen keuze kan maken over haar eigen lichaam?

Het is logisch dat sommigen hun religieuze waarden en normen willen navolgen en dat respecteer ik, maar laat dan ook anderen hun waarden en normen navolgen en deze mensen daarin niet beperken. Desondanks gaat dit niet over een object of een instantie, het gaat over individuen. Laat mensen zelf de keuze maken over wat ze doen met hun lichaam. Het enige wat ik vraag is dat ervoor gezorgd kan worden dat alle toekomstige vrouwen in een veilige wereld kunnen opgroeien, waar hun keuze niet beperkt wordt. Is het echt teveel gevraagd?

You may also like