Ceci n’est pas Charlie

by Déjà Vu

Precies een week geleden werd de wereld ruw opgeschrikt uit de geestelijke winterslaap die gewoonlijk op de feestdagen volgt. De walgelijke en verschrikkelijke aanslagen op Charlie Hebdo, een aantal agenten en de toevallige bezoekers van een Joodse supermarkt zorgden voor koude rillingen op vrijwel ieders rug.

door: Abel Vlaanderen

De daaropvolgende week was een waar meningenfestijn, variërend van ‘niet alle moslims zijn extremisten’ tot ‘verbied de islam’. Hoewel alle meningen al langsgekomen zijn, betekent dat niet dat ze allemaal even belangrijk of zelfs even juist zijn. Ik wil hier daarom een opinie belichten die mijns inziens nog niet vaak genoeg gehoord wordt: vrijheid van meningsuiting is niet altijd heilig. Of, beter geformuleerd, vrijheid van meningsuiting is heilig, maar te vaak wordt het recht misbruikt om makkelijk slachtoffers te maken onder minderheden.

Ik vind dat het altijd mogelijk moet zijn om vragen te stellen aan mensen die een volledig ander wereldbeeld hebben. Ook moet het kunnen om die vragen in een humorvorm te gieten. Wat niet moet kunnen – en wat te vaak gebeurt – is echter minderheden in de samenleving belachelijk maken om hun opvattingen, zonder echt ‘de ander’ te willen begrijpen. Provoceren om het provoceren leidt namelijk alleen maar tot polarisatie: de meest vruchtbare voedingsbodem voor geweld. Rutger Bregman is voorlopig een van de weinigen die dit standpunt ook verdedigt, in zijn artikel in De Correspondent van dit weekend.

Wel moet gezegd dat de daden van Chérif en Saïd K. met geen enkele intellectuele constructie goedgepraat kunnen worden. Ik probeer vooral te pleiten voor een prettiger samenleving: een samenleving waarin men vragen aan elkaar stelt, maar elkaar niet zinloos beledigt. Waarin men elkaar écht probeert te begrijpen. Een vriend van mij trok de vergelijking met vriendschap: van een vriend kun je een plagerige vraag hebben, terwijl je niet bevriend wordt met iemand die je constant wijst op jouw tekortkomingen volgens zijn/haar wereldbeeld. Dit lijkt misschien geen betoog voor de waarden waar ‘Charlie’ voor stond, maar ik denk dat juist het nadenken over hoe we gebruikmaken van ons recht op vrijheid van meningsuiting een uitstekend eerbetoon aan het tijdschrift is. René Magritte zou trots op me zijn.

verder lezen?
Rutger Bregman, ‘Zo bewijs je Charlie Hebdo misschien wel de meeste eer’, De Correspondent, 10 januari 2015.

https://decorrespondent.nl/2324/Zo-bewijs-je-Charlie-Hebdo-misschien-wel-de-meeste-eer/270266238088-162774c6

deja vu blog 1 cartoonafbeelding: Michael Hauwert

 

You may also like

Leave a Comment