Costa! Review: op zoek naar Daenerys aan de Spaanse kust

by Déjà Vu

Door: Abel Vlaanderen

In 2001 ging mijn filmkennis niet verder dan Donald Duck en Knabbel en Babbel, maar dat jaar kende ook de release van een aantal klassiekers. Denk aan de eerste Lord Of The Rings, de eerste Harry Potter en één van de eerste echt goede animatiefilms: Monsters, Inc. Aan de andere kant van de oceaan moesten de Nederlanders die wél oud genoeg waren – ik benijd ze niet – het doen met het slechtste dat er in lange tijd uit Nederland is gekomen: Costa! Op een zonnige woensdagavond kwam een deel van de redactie bij elkaar om onze immer kritische blik te werpen op dit heerlijke stukje erfgoed.

Ondanks de sterrencast (Daan Schuurmans, Katja Schuurman, Georgina Verbaan en jawel, GoT-ster Michiel Huisman) kreeg Johan Nijenhuis het voor elkaar de film zo slecht in elkaar te zetten dat ik er minder van begreep dan van Inception. Costa! is namelijk het resultaat van een ongelukkig huwelijk tussen een willekeurige Carry Slee-verfilming en Oh Oh Cherso, met Spangas-lyrics.

In 95 minuten zien we Rens (Schuurmans, overhemd open, Jokertje avant la lettre) en Janet (Verbaan, gebreide muts, GEBREIDE MUTS) gênant om elkaar heen draaien, in wat waarschijnlijk een vakantieliefde moet voorstellen. Ook is er een soort danswedstrijd. Ergens aan het begin kunnen we genieten van een spaarzaam romantisch moment: Janet en Rens zoenen elkaar en plein public, op het strand! Nijenhuis blijkt echter vies van romantiek, want de zoen wordt gevolgd door een Vlaams ‘gadverdamme’ van één van Rens’ dance-buddies.

De plot loopt inmiddels in allerlei verschillende richtingen, waardoor terechte twijfel ontstaat of er überhaupt een plot aanwezig is. Er is een stukje Jaws met Katja en Georgina, maar ook een gele Volkswagen Polo met zonder dak. Een aantal redactieleden kon het totale gebrek aan een clou niet bevatten, wat leidde tot uitspraken als: “Waarom kijken we een Nederlandse film waar geen naakt in zit?” en “De enige Nederlandse film die ik ken zonder naakt is Minoes.” Eens in de zoveel tijd vroeg iemand of Huisman zijn Khaleesi al had gevonden, maar deze zoektocht bleek een uitermate belangrijk thema te zijn. Gedurende de hele film is hij op zoek naar de Moeder van Draken, maar aangezien die ervandoor is, op een draak, moet hij aan het eind genoegen nemen met een soort surrogaat-Daenerys (ook blond).

Slechte films blijken gelukkig wel een voedingsbodem voor vruchtbare economische bespiegelingen, die het beste te vatten zijn in de volgende uitspraak: “Deze film is ouder dan de euro en staat net als Griekenland voortdurend op omvallen.”

Nijenhuis brengt gelukkig lijn in het verhaal door te kiezen voor makkelijke karakters: Janet is het stereotype loser (eerst je beugel uit voor je aan de limoncello gaat!), Rens het stereotype player en Ian (Victor Löw) het stereotype gehandicapte Brit met een Nederlands accent. Helaas gaat de film zelfs hier de mist in. Vlak voor het einde is er een grote car chase: Rens wordt achterna gezeten door de vijand (gelukkig in zwart leer, mocht je de aandacht verliezen). Op de een of andere manier komt de Mercedes van de boeven vast te zitten op een helling, waardoor ons Jokertje ontsnapt. Janet is echter furieus naar hem op zoek en rent achter de auto’s aan. Dan ziet zij de boeven en de boeven zien haar, de hele redactie houdt haar adem in: wat gaan ze doen met dat arme beugelbekkie? Resoluut stapt Georgina op ze af en schreeuwt: “Waar is Rens?” Oh nee, dat had je niet moeten doen, denken wij. De hoofdredactrice houdt haar handen voor haar ogen, ze kan het niet meer aanzien. Eén van de vijanden kijkt naar Janet en schreeuwt vrij vriendelijk terug: “Volgens mij ging-ie die kant op.”

De Déjà Vu-redactie werkt niet met PEGI of een leeftijdsadvies, maar voor iedereen die na deze recensie zin heeft gekregen in Costa! hebben we wel een vitale tip: kijk deze film alleen onder invloed.

You may also like

Leave a Comment