De Arabische Lente: ramp of triomf? De ineenstorting van de relatieve kalmte in het Midden-Oosten

by Déjà Vu

De zelfverbranding van Mohamed Bouazizi op 17 december 2010 in Tunesië deed denken aan het soortgelijke geval van Thích Quảng Đức op 11 juni 1963 in Saigon. Het bleek een effectieve vorm van protesteren te zijn, want net als in het geval van meneer Đức zorgde de ontbranding van Mohamed voor de ontsteking van een groot conflict: de Arabische Lente. Helaas zijn de beginselen van deze golf van protesten en revoluties zo langzamerhand in rook opgegaan.

Door Eytan Pol

Meer kwaad dan goed
Mohamed Bouazizi was een appelverkoper in Sidi Bouzid, wiens handeltje geconfisceerd werd door de lokale politie. Mohamed was het helemaal zat. Zijn oplossing was wellicht overdreven, maar zijn acties brachten wel belangrijke problemen aan het licht. Armoede, ongelijkheid en vrijheid waren de nobele doelen waarvoor Bouazizi zichzelf in de brand stak. Vier jaar later is het conflict nog steeds bezig, maar zijn de doelen waarvoor gevochten wordt gek genoeg veranderd. In het noorden van Syrië, wat tegenwoordig de facto die gezellige nieuwe staat IS is, is de strijd tegen de overheid voor meer persvrijheid en betere arbeidersomstandigheden veranderd in een strijd onder het mom van ‘dood aan de sjiieten, christenen, joden en eigenlijk ieder mens dat niet een radicaal gelovige soeni moslim is’.

De meesten kunnen nu in achteraf zeggen wat weinigen drie jaar geleden al zeiden: die Ben Ali (of Mubarak, Ghadaffi, Al-Asad etc) was wellicht zo slecht nog niet. Misschien moet men in het westen beseffen dat het een beetje hypocriet is om andere landen aan dezelfde standaarden te houden als onze vrije landjes. Democratie werkt niet overal en het is naïef om te denken dat er uit een vlaag gewelddadige opstanden, revoluties, burgeroorlogen en coups westers-ingestelde democratieën zouden voortvloeien. De eerder genoemde dictators waren wellicht niet hele goede bestuurders die alle mensenrechten respecteerden, maar ze waren een stuk beter dan de huidige situaties. Liever Al-Asad dan onthoofd worden door IS, liever Mubarak dan in het huidige Egypte leven waar in drie jaar twee coups zijn gepleegd. De oude dictatoren zorgden tenminste voor redelijke stabiliteit in het Midden-Oosten (koude vrede met Israël) en voor economische groei, met name in de toeristensector. Er kan op z’n minst gezegd worden dat de vroegere situatie de minst slechte was.

En nu?
We kunnen hier in het westen van onze fouten leren en misschien maar het beste niet gelijk (grootschalig) ingrijpen in deze nieuwe brandhaard. Wat doet men als een bosbrand niet te blussen valt? Gewoon uit laten branden.

You may also like

Leave a Comment