De boze burger is wereldwijd in actie

by Vice-Praeses

David van Benthem

Demonstreren bleek afgelopen week razend populair. Zo wisten de boeren in Nederland dagenlang de aandacht vast te houden door met hun trekkers het Haagse verkeer plat te leggen. Uniek zijn de boeren niet. Komende maand gaan verpleger en ziekenhuismedewerker namelijk landelijk de straat op. De leraar dreigt bovendien hetzelfde te doen. Om over klimaatstakingen nog maar te zwijgen. Nederland is hierin niet de enige: in alle uithoeken van de wereld gaan de mensen sinds afgelopen week massaal de straten op. Wat beweegt de demonstrant? Is er een rode lijn?

We reizen af naar Libanon, waar de protesten zich veel verder uitstrekken dan het Libanese Malieveld. De aanleiding? Een belasting op sociale media van twintig cent per dag. Hier wordt het gebruik van het woordroverheid nog wel eens afgedaan als een overdreven populistisch verschijnsel. Daar staat tegenover dat de Libanees zich wel degelijk in die term kan vinden. De whatsapp-taks zou immers een middel zijn om de overheidskas wéér te kunnen spekken. Dat er al jarenlang sprake is van hoge corruptie en uitzichtloosheid voor veel afgestudeerde jongeren, zal Libanees president Michel Aoun niet helpen.

In Chili lijkt de prijsstijging van het metrokaartje op het eerste gezicht mee te vallen: omgerekend vier eurocent. Niets is minder waar. In hoofdstad Santiago is immers de noodtoestand afgekondigd. Militairen en politie konden de studenten er niet afschrikken. Inmiddels zijn er zelfs drie mensen in een brandende supermarkt omgekomen. De Chileense president Sebastian Piñera heeft daarop besloten de prijsverhoging toch maar terug te draaien.

Hoewel de klimaatbeweging Extinction Rebellion ongetwijfeld succesvol is geweest om het klimaatprobleem te onderstrepen, kunnen ze leren van bovengenoemde protesten. Binnen de beweging is er verdeeldheid ontstaan, toen ze tijdens het spitsuur ging protesteren bij de metro. Dat werd door de forensende Londenaar niet in dank afgenomen. Die klom boos de metro op om de actievoerders eraf te halen, zodat dezelfde metro hem naar zijn werk kon brengen.

Primaire en secundaire levensbehoeften zijn essentieel voor een maatschappij. Breng je die in gevaar, dan gaan mensen de straat op: of ze nu boer, student of forens zijn. Hoewel president Erdoğan lange tijd electoraal succes had met economische voorspoed en zijn Russische collega de pensioenen voor het vergrijsde electoraat kan garanderen, blijkt de boodschap niet voor elk land even duidelijk. Dat is tenslotte ook de zwakke plek van klimaatbetogers. Klimaatopwarming is namelijk een gigantisch probleem, maar niet zo voelbaar als een duurder metrokaartje. Daarom voor elke betoger een warm pleidooi: maak je probleem op de goede manier voelbaar en concreet. Dan komt elke leider, waar dan ook ter wereld, in het nauw.

You may also like

Leave a Comment