De Olympische gedachte

by Déjà Vu

marit 17-8 2

Marit de Roij

De Olympische Spelen zijn weer bezig en daarmee vliegen ons de live-verslagen, voorbeschouwingen en medaillespiegels om de oren. De teleurstellende prestaties van de Nederlandse zwemploeg, het mysterie rond Dafne Schippers en de sensationele gouden medaille van Sanne Wevers domineren de kranten. Vier jaar lang hebben al deze sporters getraind om de prestatie van hun leven neer te zetten. Goud, zilver en brons zijn de enige drie woorden die tellen. Dit zijn immers de Olympische Spelen.

Toch is er nog iets anders wat de Olympische Spelen de Olympische Spelen maakt. Iets groters dan sport. Een Olympische gedachte. Meedoen is belangrijker dan winnen, en, beter nog: de verbroedering der volken. Dat deze gedachte onder de oppervlakte nog altijd een grote rol speelt op de Spelen was merkbaar toen de Egyptische judoka El Shehaby weigerde zijn Israëlische tegenstander een hand te geven. De Israëliër bleef zijn hand nog een paar ogenblikken uitgestoken houden en gaf El Shehaby zelfs een tweede kans door hem een opzetje voor een high five te geven. El Shehaby weigerde. De reacties waren niet van de lucht. De Egyptenaar verliet onder luid boegeroep de zaal en op sociale media werd er massaal om zijn diskwalificatie gevraagd. Blijkbaar vinden we sportiviteit toch minstens zo belangrijk als winnen.

Mooi was dan ook de foto die de Russische en Oekraïense tennissers op Instagram plaatsten. Na een training poseerden ze arm en arm in het Olympisch dorp. Hun landen zijn misschien in oorlog, op het persoonlijke niveau kan iedereen het prima met elkaar vinden. En juist daarom zijn de Olympische Spelen zo belangrijk. Ondanks de grote cultuurverschillen komen alle landen bijeen om wedstrijden in sport te houden. Een ander voorbeeld is de selfie die een Zuid-Koreaanse turnster met haar Noord-Koreaanse tegenstander maakte. Op het Koreaanse schiereiland worden hun landen gescheiden door een gedemilitariseerde zone, op de Olympische Spelen staan ze glimlachend naast elkaar. Zie ook de Keniaanse en Bahreinse winnaressen van de gouden en zilveren medailles bij de vrouwenmarathon, die hun ererondje hand in hand liepen.

Het meest in de geest van de Olympische gedachte handelen natuurlijk de Canadezen. Toen de blunder van de Canadese zwemcommentator, die Michael Phelps en Ryan Lochte door elkaar haalde, de wereld over ging en de man zich verontschuldigde op Twitter, reageerden zijn volgers zoals alleen Canadezen dat kunnen. “All good, mistakes happen. Not like it was the Winter Olympics.”

marit 17-8 1

You may also like

Leave a Comment