De onzichtbare kunstvorm

by Déjà Vu

Jimmy Diekman

Wanneer we denken aan kunst dan is waarschijnlijk het eerste waar je aan denkt de Mona Lisa, David van Michelangelo of die gast die een banaan van honderdzestigduizend euro van de muur trekt en op eet. Als we dat laatste als kunst gaan zien dan zie je pas hoe breed het begrip eigenlijk is. Films, muziek en fotografie zijn net zo veel kunst als een schilderij. Voor één klein facet van de velen in de filmindustrie, zou ik graag de aandacht willen vragen voor de kunst van de montage.

“Montage van films is niets anders dan het in de goede volgorde slepen van fragmenten en dan de bloopers eruit knippen.” Hoor ik je denken. Ondanks dat je daar een goed punt hebt gemaakt, is montage veel meer dan dat. Montage gaat namelijk over het begrijpen van het ritme van de beelden, net zoals een gitarist het ritme van de drummer moet volgen, moet iemand die de montage doet het ritme van de scène volgen. 

In deze kunstvorm zit, anders dan in andere kunsten, een duidelijke scheiding tussen goede en slechte montage. Als een interview saai begint te worden, een actiefilm zo snel gaat dat niemand het meer kan volgen en je het gevoel hebt dat je na een trailer de film niet meer hoeft te zien ben je slachtoffer geworden van slechte montage. Wanneer de montage goed is zal je nooit doorhebben dat er iemand met de beelden heeft zitten knoeien. 

Een truc die vaak wordt gebruikt en waar je de volgende keer op kan letten is het eerder overschakelen van geluid dan van beeld. Je hoort dan eerst iemand praten en pas een halve seconde later zie je ze op beeld verschijnen. Ondanks dat dit klinkt alsof het slordig is, moet je je even nagaan wat er in het echt gebeurt als iemand een gesprek binnen komt. Eerst hoor je iemand praten, dan draai je je hoofd en zie je diegene pas. Deze vertraging komt zo natuurlijk dat wanneer de hoofdbeweging in de montage wordt gesimuleerd je het niet eens meer door hebt. Eigenlijk is het dus de taak van de montage om jouw hersenen te laten denken dat je de realiteit voor je hebt, zonder dat het saai wordt. 

Dus bedenk volgende keer als je naar welke film dan ook kijkt, dat voor die ene minuut aan dialoog iemand zich op zijn minst zich twee uur blind heeft zitten staren op de beelden en minuscule aanpassingen heeft gedaan totdat alles zo natuurlijk mogelijk voelde en hij zijn werk zo onzichtbaar mogelijk had gemaakt. 

You may also like

Leave a Comment