De president gaat vreemd, et alors?

by Déjà Vu

Het zit Francois Hollande niet mee. Na nog geen vol regeringsjaar werd hij al verkozen tot de minst populaire president van Frankrijk ooit. Wietse Stam schreef hier eerder al een artikel over. Afgelopen weken lijkt hij echter te stijgen in populariteit, en wel door een affaire.

door Anne Veenman Francois Hollande is een president met een andere politiek dan zijn voorgangers. Hollande profileerde zichzelf juist als de ietwat saaie maar degelijke president, als welkome afwisseling na de ‘glamourpresident’ Sarkozy (r. 2007-2012). Hij beloofde zelfs in zijn verkiezingscampagne dat hij niet, zoals zijn voorganger deed, het nieuws zou beheren met roddels over vrouwen en affaires.

Onlangs leek hij toch meer in het profiel van de klassieke Franse president te gaan passen, na het opbiechten van zijn buitenechtelijke relatie met actrice Julie Gayet. Op 10 januari presenteerde roddelblad Closer een issue van zeven pagina’s waarin de affaire, met foto’s als bewijs, aan het licht werd gebracht. De affaire werd voor de pers nog interessanter toen zijn huidige vriendin, Valerie Trierweiler, van dit nieuws zo van slag was dat zij in het ziekenhuis opgenomen moest worden.

Links: ex-vrouw van Holland, Ségolène Royal, midden: First lady Valérie Trierweiler, rechts: minnares Julie Gayet

Links: ex-vrouw van Holland, Ségolène Royal, midden: First lady Valérie Trierweiler, rechts: minnares Julie Gayet

Op 14 januari doet Hollande een officieel statement over de affaire tijdens zijn tweejaarlijkse persconferentie en doet hij de zaak af als een privékwestie. Verder is de affaire omgeven door discretie vanaf de kant van de president.

Affaires lijken echter wel inherent te zijn aan een politieke carrière in Frankrijk. Van de laatste zeven presidenten is van slechts twee presidenten, Charles de Gaulle (r. 1959-1969) en Georges Pompidou (r. 1969-1974), niet bekend dat zij buitenechtelijke relaties hadden. De ene president bleef discreter dan de ander. Bij Francois Mitterand (r. 1981-1995) bijvoorbeeld werd zijn affaire pas na zijn dood door de pers opgemerkt. Zijn jarenlange affaire werd pas ontdekt toen er niet één, maar twee rouwende weduwes op zijn begrafenis aanwezig waren. Anderen waren minder voorzichtig. Vooroorlogse president Félix Faure (r. 1895-1899) stierf zelfs in de armen van zijn minnares terwijl hij met haar de liefde bedreef, om nog maar te zwijgen van het schandaal rondom presidentskandidaat Dominique Strauss-Kahn.

En het Franse volk? De Amerikaanse president Bill Clinton verloor na zijn affaire met Monica Lewinsky veel zijn populariteit en geloofwaardigheid, maar bij Hollande lijkt iets anders te gebeuren. De minst populaire president in de Franse geschiedenis wint volgens een recentelijke poll van Le Nouvel Observateur iets aan populariteit terug. Het gaat slechts om een aantal procent, en Hollande blijft onpopulair, maar deze affaire lijkt hem wel uit het diepste dal te trekken. Hollande heeft afgerekend met zijn saaie imago.

Voor de meeste Franse presidenten waren hun affaires geen bedreiging voor hun politieke carrière. Toen Mitterand in 1994 door een journalist geconfronteerd werd met zijn affaire antwoorde hij: ‘et alors?’ wat in het Nederlands iets als: ‘Wat dan nog?” betekend. Ook Jacques Chirac (r. 1995-2007) om zijn talrijke affaires, die hij zelf bevestigde: “ik heb in mijn leven van vele vrouwen gehouden, maar ik heb het altijd discreet gehouden”. Deze discretie lijkt wel het toverwoord in de discussie. Toen eerdergenoemde president Sarkozy minder discreet de media domineerde door zijn relatie met Carla Bruni moest hij daarom wel inboeten aan populariteit.

Op internet wordt veel gegist naar een verklaring waarom de Fransen het niet zo erg lijken te vinden dat hun staatshoofden hun partners ontrouw zijn. Er wordt gesuggereerd dat het komt door het feit dat Fransen meer vreemd zouden gaan dan de gemiddelde aardbewoner, maar de cijfers blijven vaag en onbetrouwbaar. Psychologe Maryse Vaillant levert een andere verklaring, zij concludeerde uit onderzoek dat de houding van Fransen tegenover vreemdgaan uniek is. Natuurlijk hangt ontrouw samen met ongeloof en verdriet vanuit de kant van de partner, maar over het algemeen is er meer begrip voor het feit dat men ook verliefd kan worden op iemand anders dan zijn partner.

Dit ruimdenkende imago zou moeten verklaren dat de Fransen hun ontrouwe presidenten lijken te vergeven, mits ze enigszins discreet blijven. Het liefdesleven van een president blijft een privékwestie, en men zou een president toch op zijn politieke daden moeten afrekenen? Zou het niet goed zijn als de rest van de wereld hier een voorbeeld aan zou nemen? Daarnaast zou de politiek een stuk spannender worden.

Anne Veenman

You may also like

Leave a Comment