De strandmode van de vorige eeuw: Van schok naar schok

by Déjà Vu

Het is juli en dat betekent dat we met z’n allen massaal het strand opduiken ook al is het maar een schamele graad of twintig. Een beetje Nederlander trekt dan toch zijn zwembroek uit de kast om achter een windschermpje lekker te gaan liggen bakken. Met dat nare weer hier is een gebreide versie van de zwemkledij helemaal geen gek idee. Het is in ieder geval een stuk behaaglijker dan die niemendalletjes waar menigeen tegenwoordig in ronddartelt. Omdat het oog echter ook wat wil, kan ik mij voorstellen dat deze trend uit het begin van de vorige eeuw zich niet zal herhalen.

Sandrine Thelosen

Echt lekker zal het wel niet gezeten hebben. Nu was comfort sowieso niet voorwaarde nummer één bij kleding honderd jaar geleden. Toch was het badpak in het begin van de vorige eeuw een openbaring. Het was de eerste keer dat benen überhaupt getoond mochten worden. Door de mouwloze top en de korte pijpen hadden vrouwen ineens veel meer bewegingsvrijheid. Om de boel allemaal toch wat gekleed te laten lijken, voorzag men het badpak van een kort rokje. Het gebreide badpak werd in de beginjaren zelfs gedragen op de Olympische Spelen. Al snel werd echter duidelijk dat het wollen pakje vrij zwaar werd als je het water betrad, vandaar dat er toen werd overgegaan op de synthetische variant.
Veertig jaar eerder was dit volstrekt ondenkbaar. Vrouwen droegen toen badkleding die bestond uit een ruime tuniek, matrozenblouse en een pantalon tot de kuit. Om mannelijke blikken geen kans te geven werden dikke materialen gebruikt, zoals wol vermengd met linnen. De kleur wit moest worden vermeden, want dat kon toch eens het ernstige effect van doorschijnen hebben. Toen het synthetische badpak bij sporters bekend werd, bleef het wollen pakje echter bij de meeste mensen nog favoriet. Waarom is mij volstrekt onduidelijk. Misschien dat de angst voor vernieuwing een rol speelde. Het dunne, rubberen textiel was immers een stuk meer verhullend dan de dikke laag wol.

Terug naar de twintigste eeuw, in de jaren ’30 gaan we nog een stapje verder. Het rugdecolleté en uitsnijdingen aan de zijkant van het badpak raken in de mode. In deze periode kwamen winkels als de Bijenkorf en de HEMA op en deze speelden hier gretig op in. In 1934 organiseerde de Bijenkorf een modeshow in Scheveningen, die als volgt werd verslagen in Het Vaderland: “Soms droegen zij [de elf mannequins] zóó weinig, dat het mij onmogelijk is het costuum in positieven zin te beschrijven: het had géén mouwen, géén boord, géén rugbedekking, géén zijpanden, het liet de beenen bloot tot 1 cm. onder den romp; het liet de maagstreek zien; nou en wat ik nu niet noemde, dàt was bedekt!”

In 1946 kreeg men een nieuwe schok te verwerken. In Parijs wilde de Franse modeontwerper Louis Réard een bijzonder nieuw stuk lanceren. Geen van zijn modellen wilde het echter dragen. Uiteindelijk vond hij een naaktdanseres bereid om zijn revolutionaire werk te etaleren. Het bestond uit een paar driehoekjes stof en hij vernoemde het naar een kernproef die een paar dagen eerder was gehouden bij het Atol Bikini. Volgens Réard moest het lapje stof door een trouwring passen, dan mocht je het een bikini noemen. Zo veel bloot had men nog niet eerder getoond en niet veel vrouwen waren dan ook enthousiast. Het pakje werd al gauw als aanstootgevend gezien. In de jaren ’50 wordt de synthetische stof steeds meer populair. Het is toch wel fijn dat het materiaal niet zo lubbert en gewoon op zijn plek blijft zitten. Als internationale sterren, zoals Brigitte Bardot, aan de bikini gaan, kunnen we in de jaren ’60 toch wel spreken van de acceptatie van de bikini.

You may also like

Leave a Comment