De tijd tikt

by Déjà Vu

Nicole Hoebert

Tijd heeft iets merkwaardigs. Het is een concept waarmee wij allemaal verbonden zijn, zonder dat altijd door te hebben. Zonder tijd zouden wij geen planningen kunnen maken; laat staan een vergadering überhaupt kunnen inplannen. Desondanks staat we niet altijd stil bij de tijd in het verleden of de tijd van de toekomst. Terwijl dat juist erg verwonderlijk en interessant is. Doordat ik geschiedenis ben gaan studeren, krijg ik herhaaldelijk de vraag waarom ik mijn tijd wil verdoen met het bestuderen van dode mensen en gebeurtenissen “die toch al lang geleden” zijn gebeurd? Meestal beantwoord ik deze vraag met het feit dat ik het gewoon heel erg leuk vind. Toch is de vraag die hierna komt, meestal tien keer zo lastiger. “Ja, maar waaróm dan?”

Tegenwoordig beantwoord ik deze vraag met een simpel woord: tijd. Ondanks dat het best ironisch is dat ik geïntrigeerd ben door jaartallen, terwijl ik weleens een sterke neiging heb om getallen drastisch door elkaar te halen, kan ik het niet laten om verwonderd te kijken naar jaartallen. Wanneer ik op een begraafplaats wandel en graven zie die dateren uit de negentiende eeuw, is het net alsof dat een sprookje is. De mensen die daar liggen hebben nooit de heftige gevolgen meegemaakt van de Eerste en Tweede Wereldoorlog. 

Daarbij vind ik jaartallen, en daarmee dus vaak ook begraafplaatsen, de beste manier om zo dichtbij het verleden te komen. Tijdens de studie geschiedenis houd je jezelf voornamelijk bezig met het bestuderen van verhalen van historici en bronnen. Toch is het moeilijk te bevatten dat al deze verhalen en bronnen een waarheid schetsen, namelijk het dagelijks leven van de mensen van toen.

Als er naar de toekomst gekeken wordt, slaat onze fantasie op hol. Zullen er echt vliegende auto’s zijn in 2040? Of is de aarde dan al lang vergaan? Stel je eens voor dat je in een tijd leeft waar er nog geen auto’s bestonden. Naast de eindtijdverwachting, zou je dan misschien verwachten dat er dan over twintig jaar vliegende paarden bestonden? Het is bizar om na te gaan dat sommige mensen alledaagse voorwerpen, zoals wij die nu kennen, nooit gekend te hebben. Dit hoeft niet eens te gaan over mensen van tweehonderd jaar geleden; mensen die in het vorige decennium zijn overleden, hebben nooit de IPad gekend of hebben net de opkomst van de smartphone gemist. 

Dat aspect van de geschiedenis is in mijn ogen zo absurd en ontastbaar, dat ik het soms niet eens kan geloven – ik neem het maar voor lief. Het is de tijd die mij laat beseffen dat de gebeurtenissen die ik bestudeer écht gebeurd zijn. Het bestuderen van de tijd is niet het enige waardoor ik mij kan beseffen dat het verleden echt gebeurd is. Wanneer ik historische plekken bezoek kom ik tevens in aanraking met de tijd. Ook dan besef ik mij voor even dat het allemaal echt gebeurd is en dat we er nu nog veel van kunnen leren.

You may also like

Leave a Comment