De vrouw en haar Enigma

by Vice-Praeses

Een nomadische beschaving in de woestijn laat weinig sporen na. Woestijnen en huiveringwekkende zandstormen blazen alles wat in hun weg staat omver. Vooral de Arabieren hadden last van dit verwoestende klimaat. Hierdoor was er, voordat ze een hiërarchische politiek systeem hadden ontwikkeld, weinig over van de Arabische kunst en cultuur. Poëzie was de enige uitlaatklep van de Arabische nomaden en dit is voor ons één van de weinige historische bronnen uit die tijd. Woorden zijn immers tijdloos, veranderlijk, maar onvergankelijk. Sociale structuren en culturele aspecten van de Arabische samenleving werden in poëzie vorm uitvoerig behandeld. De poëzie was voor de nomaden een manier van omgaan met hun Spartaanse bestaan.

Interessant genoeg, is de Arabische poëzie een belangrijke rol blijven spelen. Moderne problemen worden nog steeds in dichtvorm behandeld. Een van de huidige controversiële onderwerpen is de relatie van de Arabische vrouw tot de man. Nizar Qabbani, een contemporaine Syrische dichter, heeft het zijn levensmissie gemaakt om dit probleem in zijn gedichten te bestempelen. Hij schreef vaak vanuit de perspectief van een vrouw. In zijn gedichten is hij dan ook een vrouw, maar hij schroomde echter niet om de rol van de minnaar over te nemen in zijn gedichten. Zijn poëzie was niet alleen een reflectie op de problemen van de vrouw, maar ook op  haar pijn en haar relatie tot mannen.

Qabbani werd geboren in 1923. Zijn vader was een Arabische nationalist die anti-imperialistische gevoelens had. Qabbani woonde in Damascus, de culturele, economische en politieke hoofdstad van Syrië. Na de Tweede Wereldoorlog bestond er een onzeker klimaat in Syrië. Dit werd veroorzaakt door twee groepen. Aan de ene kant had je de conservatieven die niets moesten hebben van het Westen, aan de andere kant had je een jongere generatie, die juist werd beïnvloed door het Westen. Ondanks dat de vrouw in landen zoals Syrië ongesluierd de deur uit kon, werd ze nog steeds onderdrukt in de Arabische patriarchale cultuur. Ze moest maagdelijk en trouw blijven. Jongens raakten hierdoor gefrustreerd, want een seksuele relatie voor het huwelijk was een taboe. Prostituees werden daarom vaak bezocht door jonge mannen.

De eerste gedichten van Qabbani waren seksueel getint, wat onacceptabel was voor veel Arabieren. Toen hij nog jong was, dichtte hij over de ideale vrouw, onaantastbaar, maar mooi. Dit veranderde na zijn seksuele ervaringen met oude prostituees. Hij ging hierna verlangen naar de perfecte vrouw, die hij in zijn verbeelding in een café ontmoette. Zijn gedichten gingen dus niet meer over de bevrediging, maar over het verlangen. Qabbani schreef  over zijn generatie van gefrustreerde volwassenen en hun verlangen naar liefde zoals in boeken en films.

Nadat Qabbani de echte liefde proefde, kwam hij erachter dat vrouwen ook een persoonlijkheid hadden. Hij  vergoddelijkte  ze niet langer als het ultieme lustobject,  maar  zag ze als volwaardige personen die het zwaarder hadden dan de gemiddelde man. Hij werd een voorvechter voor vrouwenrechten en keek met vreugde toe toen vrouwen in 1959 stemrecht kregen in Syrië. In 1998 overleed Qabbani en werd begraven in Damascus, want ondanks zijn controversiële onderwerpen, was Qabbani geliefd in de Arabische wereld. Zijn dood werd door iedereen berouwd. Qabbani leerde de vrouw om te dromen en de man om te verlangen. Immers:  dromen is verlangen en verlangen is de bevrediging zelve.

Sara Tatou


Dit is mijn favoriete Qabbani- gedicht. Volgens Qabbani zijn woorden alles, maar ook niets. Dit laat hij zien door middel van dit gedicht.

Words

He lets me listen, when he moves me,
Words are not like other words
He takes me, from under my arms
He plants me, in a distant cloud
And the black rain in my eyes
Falls in torrents, torrents
He carries me with him, he carries me
To an evening of perfumed balconies

And I am like a child in his hands
Like a feather carried by the wind
He carries for me seven moons in his hands
and a bundle of songs
He gives me sun, he gives me summer
and flocks of swallows
He tells me that I am his treasure
And that I am equal to thousands of stars
And that I am treasure, and that I am
more beautiful than he has seen of paintings
He tells me things that make me dizzy
that make me forget the dance and the steps

Words…which overturn my history
which make me a woman…in seconds
He builds castles of fantasies
which I live in…for seconds…
And I return…I return to my table
Nothing with me…
Nothing with me…except words

Nizar Qabbani

Voor meer gedichten van Qabbani ga je naar:

http://www.poemhunter.com/nizar-qabbani/poems/page-1/?a=a&l=1&y=

You may also like

Leave a Comment