De wereld rond op een eenwieler, en nu?

by Déjà Vu

Julius van der Poel

Tijdens het kijken van de laatste persconferentie van het kabinet en het RIVM op 21 april moest ik onwillekeurig denken aan de jongen die op een eenwieler de wereld rondfietste. 

Drie jaar was Ed Pratt onderweg. Langs de wegen van Europa, door Turkije, over de steppen van centraal-Azië, China, Indonesië, rondom Australië, Nieuw-Zeeland en uiteindelijk dwars door de VS legde hij een route af van ruim 35.000 km. Na ruim 1200 dagen weg van huis te zijn geweest, kwam hij op 6 april aan in het Engelse Somerset. Daar werd hij triomfantelijk onthaald door zijn familie en een grote groep mensen die de voortgang van zijn epische tocht op de voet hadden gevolgd. Het afleggen van de laatste paar meters vormden de climax van een levens veranderende reis. De 19-jarige jongen die drie jaar eerder was weggereden op zijn eenwieler, was onherkenbaar veranderd.

De eerste vraag die aan Ed werd gesteld, nadat hij goed en wel van zijn eenwieler af was gestapt, deed echter allesbehalve recht aan de enorme prestatie die Ed zojuist had geleverd: “Well, what’s next?” 

De vraag leek ook Ed met stomheid te slaan, maar handig en beleefd deelde hij de journalist mede dat hij nu eerst, samen met zijn familie en vrienden, van het moment wilde genieten. 

Ondanks het ongelukkige moment, vond ik in eerste instantie dat de journalist een legitieme vraag stelde. Ed zal toch wel tijdens de lange stukken op de fiets gedacht hebben over deze onvermijdelijke vraag. Het voltooien van een dergelijke monstertocht moet hem toch onoverwinnelijk hebben doen voelen. Onderweg, rustend op een grote rots en uitkijkend over de steppen van Centraal-Azië, zal hij zich toch hebben afgevraagd wat er achter de finish zou liggen? 

Hoe langer ik hier echter over nadacht, hoe onwaarschijnlijker ik deze redenering vond. Wat een dergelijke tocht karakteriseert is niet het constant denken aan de finish. Het fietsen op een eenwieler, door weer en wind, over slecht en vaak moeilijk begaanbaar terrein is een opgave waarvoor je bij de les moet blijven. Dromen over de eindstreep worden verdreven door de constante kleine uitdagingen van alledag. In plaats van het denken over zijn einddoel, zal Ed hebben nagedacht over het halen van de volgende honderd meter, de volgende stad of het einde van fietsdag. Een tocht van ruim 35.000 km is niet vol te houden door alleen te denken aan het einddoel, maar wordt voltooid door het overwinnen van een ontelbaar aantal kleine uitdagingen. Kleine stappen en geduld; dat is de sleutel tot succes. 

Door de woorden van de premier moest ik weer denken aan de tocht van Ed. Voorzichtig, vastberaden en met kleine stapjes. Dat is hoe we als samenleving Covid-19 zullen overwinnen. Pas dan kunnen we ons afvragen: en nu? 

Het is nog steeds mogelijk om mee te doen met de HSVL-opbeuractie! Je kan nu een berichtje sturen naar een oudere om een hart onder de riem te steken. Schrijf dan nu je berichtje naar extern@dehsvl.nl en onze extern Daniëlle zal ervoor zorgen dat je berichtje goed terechtkomt!

You may also like

Leave a Comment