Don’t be a dick about it

by Déjà Vu

Vanja Verbrugge

Voor u die het gemist heeft: afgelopen week zijn wij een nieuw decennium ingegaan. Zoals bij elke jaarwisseling, en dus niet alleen bij de wisseling van een decennia, zal er komende en volgende week veel te horen zijn over ‘goede voornemens’. Om toch bij deze jaarlijks terugkerende trend aan te sluiten wil ik het vandaag hebben over één van mijn goede voornemens. Wie weet raakt u geïnspireerd en heeft u een origineler antwoord op de vraag welke goede voornemens u dit jaar gaat proberen na te streven. Dat is weer eens wat anders dan het gebruikelijke ‘afvallen’, ‘sporten’ of ‘gezonder gaan eten’. 

Vorige week keek ik de documentaire ‘Don’t be a dick about it’, over de broers Peter en Matthew. Peter en Matthew groeien op in Amerika. Peter heeft autisme en Matthew is bang voor honden. De oudste van de twee broers, Peter, heeft daarnaast een obsessie met het programma ‘Survivor’, waarvan hij de eliminatierondes elke dag volgens een onwrikbaar ritueel naspeelt. Een eliminatieronde die te vergelijken is met het Nederlandse programma ‘Expeditie Robinson’. De presentator, in dit geval Peter, vraagt de groep de naam op te schrijven van diegene die zij van het eiland weg willen stemmen. Vervolgens schrijven de deelnemers één voor één de naam van de ongelukkige kandidaat op en stoppen deze zorgvuldig in een bak. Dit terwijl ze dramatisch in de camera kijken en hun keuze nader verklaren. Tot de grote ergernis van zijn familie, speelt Peter deze eliminatieronde tot laat in de avond na. De deelnemers die weggestemd kunnen worden zijn familie en vrienden. Zo stemt Peter, met een gezonde dosis theatraal gedrag, zijn zus weg. Ze had eerder die dag een grapje gemaakt aan de eettafel ten koste van Peter. Ook op zijn drieëntwintigste verjaardag moeten de gasten het ontstellen. Willen zij naar huis? Dan zal Peter toch echt eerst hun fakkel moet doven; een ritueel rechtstreeks uit zijn geliefde tv-programma. 

Naast scenesvan Peter die zijn familieleden en vrienden aan een eliminatieronde onderhevig maakt, zien we in de documentaire scenes van Matthew die zijn angst voor honden probeert te overwinnen. Matthew brengt geregeld, vergezeld door zijn moeder en Peter, bezoek aan de dichtstbijzijnde hondenuitlaatplek. Natuurlijk gaat dit niet altijd goed. Zo laten kinderen het hek openstaan, willen zijn moeder en Peter toch nog dichterbij en wanneer hij denkt leuk een hond te apporteren gaat dit toch niet volgens plan. Toch zet hij door en aan het einde van de documentaire zien we hoe Matthew dapper drie honden durft te aaien. 

De liefde, maar ook zeker de wrijvingen tussen de twee broers komen goed naar voren in de documentaire. Waar Matthew wel eens de eliminatierondes wil verstoren, wekt Peter zijn broer, die absoluut geen ochtendmens is, maar al te graag met harde muziek. Ook als er aan de broers wordt gevraagd om vijf goede eigenschappen van elkaar op te noemen, klinkt er “this is gonna take a while”. Wat heeft deze documentaire te maken met mijn goede voornemens? Ik zou kunnen zeggen dat ik, net als Peter, voortaan mijn familie en vrienden elke avond aan een eliminatieronde onderhevig ga maken. Dit om mijn irritaties te verwerken en zo ruzies te voorkomen. Ik zou kunnen kiezen om, net als Matthew, een angst te overwinnen. Toch denk ik dat ik het komende jaar vooral ga proberen niet zo lullig te doen, wat volledig in lijn is met de documentaire. “I won’t be a dick about it.” Ben je anders dan normaal? Heb je af en toe zo je gekke momentjes? Ik zal je accepteren zoals je bent. 

You may also like

Leave a Comment