Dwalen door de Goddelijk Komische Kijkbuis

by Déjà Vu

Julius van der Poel

De hedendaagse lezer die niet zou weten dat La Divina Commedia van Dante Alighieri een 14de-eeuws dichtwerk is, kan er een allegorie in lezen op het internetplatform YouTube. 
In het begin van zijn Goddelijke Komedie verdwaalt Dante in een dicht en donker woud. “Ik weet niet meer, hoe ik er binnendoolde”, zo zegt Dante, maar deze woorden moeten menig YouTube gebruiker herkenbaar in de oren klinken. 
Zij die ervoor kiezen het geest smorende datawoud van YouTube te betreden, lopen het risico zich volledig erin te verliezen. Overlevenden van dergelijke bingewandelingen zullen bevestigen dat zelfs de meest koersvaste cyberreiziger er alle hoop moet laten varen. Gelukkig is de reiziger niet alleen. Vergezeld door een binaire Vergilius, YouTube ’s algoritme, begint de digitale doler aan zijn reis.  
Wanneer de verweerde bingewandelaar afdaalt in de diepten van het platform, zal het hem niet ontgaan hoe, net als de hel van Dante, er een zekere gelaagdheid in is aangebracht.  Nadat de reiziger de zelfhulp en instructievideo’s is gepasseerd, ontwaart hij aan zijn linkerzijde een weidse vlakte, gedomineerd door de Russische dashcam. Aan zijn rechterkant, nauwelijks hoorbaar door het alles overstemmende kabaal van op elkaar knallend metaal, rijzen uit een diep en duister dal flarden van een extatische ode aan de vaderlandse geschiedenis, gepresenteerd door een doldwaze politicus. 
Naarmate hij verder afdaalt, is hij getuige van tal van ijzingwekkende taferelen. Hij passeert grotten vol complotdenkers en flat earth theorists, trekt door spelonken vol absurd mekkerende geiten en sluipt met gevaar voor eigen leven langs een panda, die al niezend een gigantisch rotsblok tevergeefs een steile heuvel opduwt. 
Uiteindelijk bereikt de uitgeputte reiziger de bodem van deze afgrond van rampen en ellenden. Daar, zeker twaalfduizend mijlen diep, heeft hij de niezende panda en andere gruwelijkheden ver achter zich gelaten. Hier staat hij oog in oog met iets zo afstotelijk en zo verdorven is, dat het hem verkilt tot op het bot: Mukbang.
Een van oorsprong Koreaanse bezigheid zijn dit mensen die zichzelf filmen terwijl ze enorme hoeveelheden voedsel verorberen, wordt soms gezien als een Autonomous Sensory Meridian Response (ASMR). Waarom deze uiterst merkwaardige bezigheid voor sommigen mensen geldt als een sensatie dat rustgevend of prettig wordt ervaren, reken ik tot de grote mysteries van het menselijk bestaan. Als Dante nog onder de levenden zou zijn, was hij het denk ik met me eens dat er geen andere denkbare activiteit bestaat waardoor iemand sneller in aanmerking komt voor een enkeltje naar de ‘diepste duistere krochten’. 
Het moge voor de cyberreiziger duidelijk zijn dat wanneer hij de Mukbang tegengekomen is, hij zijn dagelijkse hoeveelheid internet heeft bereikt. Tegen hen die een dergelijke digitale trektocht nog overpeinzen zou ik willen zeggen: doe het niet, leest u liever een boek. Dat zou Dante ook op prijs hebben gesteld. 

You may also like

Leave a Comment