Een Avifauna in je huis

by Déjà Vu

Blog en foto’s door Nicole Hoebert

Het is half negen in de ochtend als ik mijn rolgordijn omhoogtrek. Vol afgrijzen kijk ik naar het schouwspel wat op mijn balkon plaatsvindt: ongeveer twintig rupsen bungelen aan een draadje. Sommige raken in de knoop en andere rupsen knallen tegen de bloempot aan. Twintig rupsen zijn blijkbaar niet genoeg, want al snel valt mijn blik op de andere plant op het balkon. Daar hangen ongeveer tien rupsen vrolijk aan een draadje. Ik ril en loop snel naar de keuken voor de eerste kop thee van de dag. Als ik terugkom zie ik, tot mijn grote opluchting, twee kraaloogjes die mij nieuwsgiering aankijken. Van de dertig rupsen die ochtend, waren er na het ontbijt nog ongeveer tien over.

Doordat ik verzeild ben geraakt in de zelfstudie en de perceptie van tijd een vaag begrip begint te worden (zoals in de blog van vorige week ook al naar voren kwam), zijn de avonturen die bij mij op het balkon afspelen mij in eerste instantie ontgaan. Het balkonnetje wordt namelijk dagelijks door velen bezocht. De plek is vooral in de trek bij kauwen. Het ‘bro’s before ho’s’ koppel, Fred en Harry, zijn het vaakst te vinden op het balkon. Ze slijpen hun snavel, lunchen tegelijk met mij en kibbelen wat. In enkele gevallen breekt er oorlog uit tussen de twee en vliegen ze boos weg. Gelukkig is hun vriendschap sterker dan wat dan ook, want een uur later zitten ze weer gebroederlijk samen mij te observeren. Naast Fred en Harry komt er soms ook een Einstein variant voorbij, waarbij ik het gevoel krijg dat die arme vogel compleet overspannen is.

De kauwen zijn echter niet de enige bezoekers. Een paar weken terug waren er twee koolmeesjes die gezellig op rupsen aan het jagen waren. Ik genoot van de vogelzang en hoopte stiekem dat ze met een nestje bezig waren in de rupsenplant. Helaas kwam mijn wens niet uit, maar soms hoor ik nog wat gefluit van het dak vandaan komen. Vaak wordt dat gefluit met geschreeuw beantwoord door mijn dwergpapegaai, Brammetje, die er alles aan doet om gehoord te worden door de vogelgemeenschap. 

In vele gevallen schreeuwt Brammetje vol goede moed naar de halsbandparkieten die in de tuin zitten te babbelen. Of de parkieten antwoord geven is mij nog een raadsel. Gelukkig heeft een buurvrouw een vrouwelijke dwergpapegaai, waarmee Brammetje maar al te graag communiceert. De twee zijn qua stemgeluid onafscheidelijk en geen muur kan hen ervan weerhouden om in een kakofonie van geluiden de laatste vogelroddels uit te wisselen. Opmerkelijk is dat mijn dwergpapegaai nog niet de moed heeft gevonden om het op te nemen tegen de meeuwen die de boel terroriseren. 

Ik kan niet met alle zekerheid zeggen dat de quarantaine mij tot het uiterste heeft gedreven. Het bezoek aan Avifauna kan voorlopig nog even uitgesteld worden. Ik kan gewoon naar mijn balkon staren en de vele vogelsoorten aanschouwen, waardoor ik mij niet meer hoef te vervelen. Als kers op de taart kan ik ook nog genieten van de iets te zware sierduif van mijn overbuurman die met enige moeite door de straat vliegt en soms bijna een vogelongeluk veroorzaakt.  

Het is nog steeds mogelijk om mee te doen met de HSVL-opbeuractie! Je kan nu een berichtje sturen naar een oudere om een hart onder de riem te steken. Schrijf dan nu je berichtje naar extern@dehsvl.nl en onze extern Daniëlle zal ervoor zorgen dat je berichtje goed terechtkomt!

You may also like

Leave a Comment