Een dag in het leven van Quarantaine Merle (ook wel Quarantmerle)

by Déjà Vu

Blog en foto door Merle van Lier

qua·ran·tai·ne(de; v(m)), 1gedwongen afzondering bij een besmettelijke ziekte; een schip in quarantaine plaatsenbevestiging dat tijd een illusie is.

Het is maandagochtend en ik word rond een uur of tien wakker. Maar misschien was het wel één uur ’s middags of kwart over acht ’s ochtends, we zullen het nooit zeker weten.Terwijl ik de slaap nog uit mijn ogen wrijf, pak ik mijn telefoon erbij en zie ik dat ik welgeteld nul appjes heb. In de paar uur sinds ik mijn vrienden voor het laatst heb gesproken heeft niemand eigenlijk wat noemenswaardigs beleefd. De dronken nachtelijke avonturen die doorgaans voor uren aan spraak-memo materiaal zorgen en genoeg snapsopleveren om hele fotoalbums mee te vullen, blijven de laatste tijd helaas uit. Maar ook ik heb niks bijzonders te melden.  zien er vrijwel hetzelfde uit en het non-stop voeren van steeds hetzelfde gesprek (“Hoe is het met jou dan? Ja wel goed, quarantaine hé, ja is saai… heb wel een nieuwe quarantainehobby en mijn quarantainedoel is om een echt goede push-up te kunnen aan het eind dus dat ben ik vooral aan het doen.”) heeft inmiddels ook allang zijn charme verloren, maar we babbelen vrolijk door.

Na een kwartiertje door mijn insta-feed gescrold te hebben en me wederom verbaasd te hebben over de uitspraken die Trump de afgelopen nacht de wereld weer in heeft geslingerd (want corona of geen corona, hij blijft stug onzin uitkramen, daar kan je in ieder geval wel op bouwen), is het twaalf uur ’s middags. Ik stap  bed en na m’n tandenpoets- en ochtendritueel prop ik een paar rijstwafels naar binnen en log snel in op  laptop. Om 10.00 uur begint mijn werkcollege en braaf brabbel ik wat Spaanse zinnetjes naar mijn webcam om een paar uur later in te loggen voor mijn hoorcollege van elf uur. Deze week hebben we een gastcollege. Als de hoofddocent besluit dat het college zo niet gaat werken, nadat de spreker voor de vierde keer in zijn eerste zin onderbroken wordt en uit de onlinecollegezaal is gegooid, is mijn hele dag ineens vrij.

Ik besluit mezelf even pauze te gunnen en blader door de vele pagina’s van Netflix. Tot mijn grote blijdschap is Communitytoegevoegd en ik zie dit als een perfect moment om verder te gaan met mijn nieuwe quarantainehobby: haken. Met drie verschillende kleuren wol en een patroon dat er ingewikkelder uitziet dan het is, haak ik er met een verbeten vastberadenheid vrolijk op los, op een tempo dat mijn huisgenoten angst inboezemt. Na een paar rijen ben ik een uurtje verder en zit ik tegen het eind van het vijfde seizoen Community. Het is lunchtijd en ineens 16.00 uur ’s middags en ik bedenk  dat ik de hele dag nog niks gegeten heb. Ik gooi een omelet in elkaar met wat spinazie en kaas en kijk tegelijkertijd een college terug. Ik waan me weer even in mijn kindertijd doordat de docent een soort Dora-aflevering in elkaar heeft geknutseld: “Ja jongens, wat denken jullie wat het antwoord is? Weten jullie het al? Denk er maar even over na… Heb je het? Heel goed!” Leerzaam, maar ik betrapte mezelf erop dat ik bijna “Rugzak, rugzak!” naar mijn scherm zat te roepen.

Even later komt er nog een vergadering tussendoor die de dag van tevoren gepland is en waarin iedereen zijn uiterste best doet om niet volstrekt onvoorbereid over te komen. Ik weet zekerdat minstens twee van de twaalf ‘aanwezigen’ doen alsof ze een slechte internetverbinding hebben door op willekeurige momenten midden in hun zin stil te vallen waardoor het net lijkt alsof ze vasthangen. 

Twee uur later is het vijf uur en ik besluit naar de supermarkt te hobbelen om wat avondeten bij elkaar te sprokkelen. Ik verzamel wat in mijn mandje terwijl ik me verbaas over hoe weinig begrip sommige mensen hebben van hoeveel anderhalve meter daadwerkelijk is en die de smalle uitgang van de supermarkt dé aangewezen plaats vinden om de laatste quarantaine-roddels met elkaar uit te wisselen (“Heb je het gehoord van mijn buurvrouw? Die had dus laatst bezoek en volgens mij hielden ze écht geen afstand!” “Dat is nog niks, mijn achternicht heeft genoeg wc-papier gehamsterd om de hele westerse wereld  komende zessenhalfjaar te voorzien.”).

Eenmaal thuis is het nog vroeg dus ik besluit naar het dakterras te gaan om lekker een boekje te lezen in de late middagzon. Na een bladzijde of dertig begint de honger beslag van me te nemen en maak ik snel een makkelijk soepje klaar. Voor sociale interactie heb ik geen energie meer dus ik besluit om rustig op mijn kamer te eten. Een paar uur later stommel ik slaperig de fusie uit, nog nagenietend van de uitgebreide maaltijd die mijn huisgenootje en ik net op tafel hebben gezet voor de rest van ons huis. De spelletjesavond die volgde is volledig uit de hand gelopen en we hebben ongeveer elk spelletje dat we in huis hadden gespeeld, tot er besloten was dat ik de grootste valsspeler ter wereld ben. Ik trek me terug op mijn kamer en zie dat het pas half negen is. Tijd voor nog een paar afleveringen Communityen lekker wat haken om af te schakelen van de dag. Terwijl ik steek na steek aan mijn deken haak, kijk ik terug op mijn dag. Ik ben tevreden; ik heb eindelijk weer eens met mijn ploeggenootjes van Asopos kunnen afspreken en zelfs samen gesport, flink wat aan het bronnenonderzoek van mijn scriptie gedaan en, ook al heb ik thuisbezorgd laten komen, een fatsoenlijke en gezonde maaltijd gehad.

Terwijl ik de tweede aflevering van die avond aanklik valt mijn oog op de klok en zie ik dat het al ver na middernacht is. Het is inmiddels, zonder dat ik het doorhad, al donderdag geworden en ik sluit mijn laptop af. Ik kruip mijn bed in en lees nog een hoofdstukje, zodat ik om precies 23.00 uit licht uit doe. Tevreden val ik in slaap terwijl mijn gedachten afdwalen naar wat ik de volgende dag op de planning heb staan. Morgen is het een zaterdag, weekend dus. Misschien ga ik wel naar het strand.

Het is nog steeds mogelijk om mee te doen met de HSVL-opbeuractie! Je kan nu een berichtje sturen naar een oudere om een hart onder de riem te steken. Schrijf dan nu je berichtje naar extern@dehsvl.nl en onze extern Daniëlle zal ervoor zorgen dat je berichtje goed terechtkomt!

You may also like

Leave a Comment