Een (iets langere) feministische ode

by Déjà Vu

psp-posterIn Een kleine “niet feministische” ode verdedigde Anouk Bosch recent het “klassieke” vrouwbeeld. En dat is terecht. Dat is alleen geen “niet feministische” reactie (gelukkig stond dat toch al tussen haakjes). Die “gezonde Hollandse vrouwen” begrijpen gewoon nog niet zo goed waar feminisme om draait.

door Vera Oosterom Als je als vrouw rond de opkomst van de tweede feministische golf een opleiding wilde volgen of op een kantoor wilde werken, kon je rekenen op afkeurende blikken (in het beste geval, in het slechtste geval op misbruik en mishandeling). Om keuzevrijheid mogelijk te maken, moesten die feministen dus eerst wel losbreken van dat zogenaamd klassieke vrouwbeeld. Zogenaamd, want de meeste feministische stromingen bestonden uit vrouwen uit de hoge blanke middenklasse. Een heel klein percentage van de totale vrouwelijke wereldbevolking, dat de hele dag maar een beetje bridge zat te spelen en nog nooit van hun leven een taart had gebakken, terwijl de echte arme en veel donkere vrouwen in de Westerse wereld hun neus ophaalden voor dat elitaire gemompel. Daar was helemaal geen tijd voor; er moest gewerkt worden.

Tegenwoordig mag gelukkig iedereen feminist worden. Net zoals in het Romeinse Rijk, waar je alleen burger mocht worden als je mee wilde vechten, is de voorwaarde echter wel dat je je echt inzet voor de zaak. Want waar de nekharen (of ongeschoren beenharen, net wat u wilt) van de feministische Moeder Overste (zo stel ik me dat dan voor) echt van overeind gaan staan zijn nepfeministen. En die vrouwen die zeggen dat het een schande is als een vrouw alleen maar voor haar kinderen zorgt en thuiszit, die vinden dat zij mogen uitmaken wat vrouwen wel en niet mogen, dat zijn dus nepfeministen. Ik riep vroeger (twee jaar geleden) ook altijd dat die feministen maar eens moesten snappen dat mannen en vrouwen nou eenmaal niet precies hetzelfde zijn. Iets met luisteren en haarvlechten en de auto inruimen als je op vakantie gaat met het hele gezin. En dat weten die feministen heus wel. Daar is Wetenschappelijk Onderzoek naar gedaan. Maar daar gaat het dus niet om. Het gaat er om dat als je als vrouw een keer toevallig wel heel goed bent in echt manager zijn, dat je dan Gelijke Kansen hebt en ook tevens alsmede een Gelijke Behandeling krijgt.

Het gaat erom dat als er in Steubenville in Amerika een meisje wordt misbruikt dat dan iedereen vraagt wat ze aanhad. Het gaat erom dat voor mannen nog steeds vaak de dienstplicht bestaat, dat mannen vals beschuldigd worden voor “misdaden die vrouwen nooit zouden kunnen begaan”, dat mannen degenen zijn die alimentatie moeten betalen. Het gaat erom dat je wel overal tieten in beeld ziet (mee eens), maar dat borstvoeding in het openbaar ongepast is (niet mee eens). Het gaat erom dat er in Amerika nog steeds politici tegen abortus zijn omdat, en ik verzin dit niet: “If it’s legitimate rape, a female body has ways to shut that whole thing down”. Zonder meteen in een sociaal-maatschappelijke vaginamonoloog te vervallen is het belangrijk om te melden dat het in Nederland wat bovenstaande betreft Allemaal Nog Wel Meevalt. Maar ook in Nederland hebben we de SGP. Ook in Nederland verdienen vrouwen nog steeds minder dan mannen (ook voor dezelfde functie), of worden ze niet eens aangenomen alleen maar omdat de kans bestaat dat er ooit geworpen moet gaan worden.  Ook in Nederland stond iedereen maar wat graag vooraan om te schreeuwen dat alle vrouwen met een hoofddoek onderdrukt worden. Want vrouwenrechten gelden alleen als ze onder de Westerse waarden vallen.

Nu ben ik natuurlijk net zo weinig in de boze buitenwereld te vinden als de meeste academici. Ik vind het belachelijk dat er een stigma heerst rond het woord “feministe”, maar om mezelf feminist te noemen vind ik eigenlijk wel ver gaan, omdat ik me ten slotte nooit echt inzet voor De Zaak. Welnu. Ik heb alles wat mijn hartje begeert (behalve misschien een toekomstperspectief). Maar dat betekent niet dat al deze dingen niet gebeuren. En dat betekent ook niet dat ik vanuit mijn ivoren toren het imago van het feminisme niet een beetje mag afstoffen. Laat dat dan mijn bijdrage zijn. Feministen zijn niet alleen de Dolle Mina’s uit je geschiedenisboek op de middelbare school. (Ook al hadden we die wel nodig.) En het zijn dus al helemaal niet die vrouwen die Anouk dan ook terecht aanvalt. Die opgeschoten carrièretijgers met hun getetter over wat wel en niet zou mogen, daar hebben we nou eens echt helemaal niks aan en die mogen wat mij betreft dan ook lekker stikken in hun 40-urige werkweek en hun yogamat.

Feministen zijn vrouwen met de nieuwste Hermès tas en een baan bij de Glamour. Die vrouw in de Merenwijk die de gratis kinderopvang runt. Een vader die zijn zoon niet uitlacht als hij liever op ballet dan op voetbal wil. De nachtclubdanseres die op haar twintigste al veel meer verdient dan wij ooit zullen verdienen. Voetbalvrouwen die zelf op voetbal zitten. Voetbalvrouwen die de vrouwen zijn van voetballers. Malala Yousafzai. Mannen in het leger die vrouwelijke collega’s gewoon accepteren.  Stellen waarbij de man kookt en de vrouw werkt. Stellen waarbij twee vrouwen samen een kind opvoeden. Stellen die al honderd jaar bij elkaar zijn en waarvan de vrouw wel gewoon zo iemand is van de Dreft en de luiers. Die ook. Allemaal feministen. Nogmaals, de ode aan de huisvrouw is terecht. Maar aangezien ik zelf een keer water heb laten aanbranden kies ik voorlopig nog even voor een andere optie. En dat ik die keuze kan maken, daar gaat het om. En als je vrouwen of mannen op welke manier dan ook beperkt in hun keuze ben je dus “niet feministisch”.

Vera Oosterom

You may also like

Leave a Comment