Een kleine “niet feministische” ode

by Déjà Vu

animaatjes-huisvrouw-17421

door Anouk Bosch Nederlandse werkvloervrouwen schijnen te weten hoe het hoort. Wie een Libelle of anderzijds vrijgevochten vrouwenblad openslaat, wordt er mee doodgegooid. De gezonde Hollandse vrouw is feminist, of ze het nu voor zichzelf houdt of het over tafel brult. We hebben niet voor niks jaren gevochten. Vrouwen mogen niet geketend zijn aan de sleur van luiers en Dreft. Vrouwen mogen laten zien dat zij kunnen wat mannen kunnen. Want dat kunnen wij! En dat zullen wij!

Ik heb een hekel aan feministen. Niet alleen omdat ik absoluut niet geloof in de gelijkheid van mannen en vrouwen (begrijp me niet verkeerd, niet één van de twee is beter, maar we hebben nu eenmaal verschillende kwaliteiten en minderheden, leer er in godsnaam eens mee leven), ook omdat ik het flauw vind dat feministen het klassieke vrouwelijke beeld tot een soort zondebok maken.

Het lijkt tegenwoordig haast een schande, een vrouw die ‘alleen maar’ voor haar kinderen zorgt en thuis zit. Klassiek vrouw zijn wordt onderschat. Je moet een hele hoop dingen doen die ik helemaal niet zou kunnen op dit moment. Goed koken bijvoorbeeld, zodat je gezin niet dood gaat. Er zijn denk ik genoeg vrouwen die het eigenlijk fijn vinden om huisvrouw te zijn. En het ook goed kunnen. En een goede huisvrouw zijn is helemaal niet zo makkelijk. Je moet evengoed je tijd kunnen indelen, geduld hebben, en van een heleboel markten thuis zijn. Het Nederlandse huishouden is een dagelijks komen en gaan van meerdere kinderen die sporten en muzieklessen hebben, boodschappen doen, schoonmaken, zeurderige echtgenoten, psycholoogje spelen, steun en toeverlaat zijn, onverwachte botbreuken. En dan heb je de was nog niet eens gedaan. Er komt een idiote planning bij kijken. Nauwelijks tijd meer voor een rustige avond macramé of scrabble, huisvrouw zijn is een baan die fulltime-er is dan welke fulltime baan dan ook.

Ik denk dat feministen heimelijk heel bang zijn om aan het beeld te moeten voldoen van een goede, klassieke vrouw. Die vrouw die op naaldhakken stofzuigt en ook nog een goede moeder is, en met gestifte lippen een zoen op de wang geeft bij thuiskomst, waarna ze een heerlijke maaltijd uit de oven haalt terwijl de keuken glimt. Dat is geen onderdrukking, dat is mega hard werken, zweten, en ondertussen een aantrekkelijk moordwijf zijn. Ja, ik zou ook denken, doe dan maar die mannelijke kantoorbaan van acht tot vijf. Feministen zijn luie donders wat dat betreft, die voor de gemakkelijkheid van de mannelijkheid kiezen. Emoties uit, broek aan. Lekker niet je oksels scheren. Je bent toch zeker geen lustobject?

Het is dat ik zelf zo waanzinnig slecht ben in bovenstaande waslijst met moeilijkheden, anders had ik het wel geweten. Wat zou ik graag een leuke dame zijn op een bakfiets, mijn kroost voorop en het stuur vol tassen boodschappen. Lekkere taarten kunnen bakken, mee op schoolreis als hulp, op de woensdagochtend de gordijnen ontdoen van de wijnvlekken na al mijn wilde huisvrouwenfeestjes. En dat alles op naaldhakken en zonder een druppel zweet. Als er iemand een homo universalis is, is het de huisvrouw wel. Het zit er helaas voor mij niet in. Ik heb geen naaldhakken. En geen kooktalent. En opruimen betekent bij mij meestal rommel verplaatsen. Er zit dus niks anders op dan de wereld over te nemen en zo min mogelijk thuis zijn, vluchten van de bovengenoemde taken waar ik weinig talent voor heb. Maar voor alle vrouwen die het wel kunnen, chapeau! Als ik voor iemand mijn petje af zou nemen, is het wel voor de onverschrokken, niet feministisch leuterende, keihard werkende huisvrouw.

Anouk Bosch

 

You may also like

Leave a Comment