Een Politieke Realityshow

by Déjà Vu

ignatieff0310‘Geen van ons wil een democratie waarin verkiezingen niets meer zijn dan referenda over standing, waarbij de uitslag wordt bepaald door de meest kwaadaardige aanvallende tv-spot.’

door Pablo Kamsteeg Cleveringa-hoogleraar Michael Ignatieff is voor de politiek wat Joris Luyendijk  (Het zijn net mensen) was voor de pers. Maar dan beter. Politiek geïnteresseerden: opgelet. Politieke apathen: ook doorlezen. Ignatieff vertelt in Fire and Ashes. Succes and Failure in Politics over het proces dat hij doormaakte vanaf het moment dat hij in 2004 als politiek buitenstaander –schrijver, intellectueel en hoogleraar– gevraagd werd een poging te doen leider van de Canadese Liberal Party en minister-president te worden. Ignatieff probeerde eerlijke politiek te bedrijven, kwam een eind, maar ging toch genadeloos op zijn bek. Dat wijt hij deels aan zichzelf. Maar er is ook fundamenteel wat mis. In Den Haag net zo goed als in Canada.

Waar een politicus mee staat of valt is volgens Ignatieff standing: het recht ergens over te mogen spreken. Het is vergelijkbaar met framing. Ter illustratie:  Ignatieff verloor zijn eigen standing door een uiterst effectieve tv-campagne van zijn Conservatieve tegenstanders die hem het frame ‘Michael Ignatieff. Slechts op bezoek.’ aansmeerden. Door hem als elitaire Harvard-buitenstaander voor te stellen, ontzegden ze hem zijn standing: hij werd zogezegd geswiftboat. Standing bepaalt tegenwoordig de politiek. Hij vat het probleem als volgt samen:

‘In een gezonde democratie zou je het recht van tegenstanders om in de ring te staan of hun burgerschap, vaderlandsliefde, motieven of oprechtheid niet in twijfel trekken. Je zou hun competentie, ervaring, visie, verkiezingsprogramma en ideeën in twijfel trekken. In de ontaarde politiek waar we onder lijden is het expliciete doel van de aanval het debat uit de weg gaan, om de risico’s die gepaard gaan met de vrije uitwisseling van ideeën te vermijden. Als je iemand standing hebt ontzegd, hoef je zijn woorden niet meer te weerleggen. Je hoeft alleen maar zijn persoon te bezoedelen.’

Hoe komt dit?

‘Men noemt het internet het medium dat de democratie mogelijk maakt, maar door het internet zouden we weleens dat aspect van de politiek dat haar echt democratisch maakt kunnen verliezen; het fysiek contact tussen kiezers en politici’, schrijft Ignatieff. Mensen beslissen steeds vaker alleen, voor de pc of tv, op wie ze gaan stemmen. Het fysiek contact met politici is dan geen tegengeluid tegen een tv-spotje meer, zeker niet als één partij meer geld heeft dan de ander.

Ignatieff kaart herhaaldelijk de invloed van geld en de manier van campagnevoeren aan. In Canada is financiering strikt gereguleerd, maar alleen binnen verkiezingstijd. Daarom pleit hij voor een verbod op partijpropaganda en campagne buiten verkiezingen om: de druk van geld, burgers en pressiegroepen leidt een regering af van haar essentiële taak, het regeren. Een permanente campagne moet we niet willen, vindt hij. Bovendien moeten er wetten zijn die leugens als smaad verbieden.

En natuurlijk de rol van de pers. Ignatieff bekritiseert vooral de persmuskieten die zijn ex-vrouw opbelden, naar zijn tweede huis in Frankrijk gingen en een geshopte foto van hem met Amerikaanse elite-militairen afdrukte. Hij is daarmee nog vrij mild. Sinds ik een minor in journalistiek doe kom ik steeds meer tot de overtuiging dat alle media opschuiven richting sensatiejournalistiek.

Gerelateerd hieraan is het probleem van rigide partijdiscipline. Politici vertegenwoordigen hun partij, niet meer hun kiezers. Parlementariërs van verschillende partijen proberen elkaar niet te overtuigen, ze dreunen slechts hun eigen partijpunten op. Stemmingen zijn vooraf besloten. Partijdiscipline voorkomt oprecht debat. In tegenstelling tot vroeger gaan politici alleen met eigen partijleden om. ‘Toen we daadwerkelijk tegenover elkaar zaten in het Lagerhuis namen we nooit de moeite om te proberen elkaar ook maar ergens van te overtuigen.’

Dat probleem wordt versterkt door de ongelijke informatievoorziening tussen oppositie en kabinet, en het achterhouden van informatie door het kabinet. Beide problemen zijn uiteindelijk onder te brengen in de vraag: in welke geest doet een politicus zijn werk? En in welke geest zou hij het moeten doen? Ignatieff: ‘De oplossing ligt in hoffelijkheid.’ Een politiek van tegenstanders, niet van vijanden.

Onderdeel daarvan: vaker vrij stemmen, onafhankelijke parlementaire commissies, de macht van de premier beperken. Daarbij legt hij de vinger op de zere plek: welk kabinet zal in het hedendaagse politieke klimaat haar eigen macht inperken?

Al deze problemen verpesten politiek voor de burger. Die haalt zijn schouders op.  Of maakt zich boos over het cynisme, gebekvecht en de onoprechtheid van politici. En wordt zo zelf cynisch. Maar hoewel hij de kloof tussen burger en politiek als het grootste gevaar ziet, beschouwt Ignatieff dat als een logisch gevolg van genoemde problemen. Op te lossen door de politiek te hervormen.

Ik juich Ignatieff’s oproep tot hervorming toe. Ik vind hem ook licht naïef. Hij constateert herhaaldelijk dat Canadezen over de meeste democratische misstanden hun schouders ophalen, maar accepteert uiteindelijk het door leugencampagnes misleide oordeel van die apathische kiezer wel als doorslaggevend. Ik denk dat we niet alleen het democratisch systeem, maar ook de politieke houding van het publiek moeten veranderen. Hoe? Bijvoorbeeld door onderwijs.

Fire and Ashes is behalve een kritiek ook een idealistische handleiding voor de toekomstige politicus. Maar daardoor accepteert Ignatieff nog steeds te veel van de huidige politieke gebruiken: hij is mij niet radicaal genoeg. Hij is gelukkig wél hoopvol:

‘Er is zoveel mis met de huidige democratische politiek – en ik zal nog vertellen wat ik vind dat er mis is – dat je makkelijk vergeet wat er goed is (…) De uitdaging van schrijven over democratische politiek is om de realiteit ervan ongenadig weer te geven, zonder het vertrouwen in de achterliggende idealen te verliezen.’

Ignatieff is niet cynisch geworden, hij blijft aansporen politiek actief en betrokken te blijven. Dat is de belangrijkste les: wordt niet cynisch, hoeveel er ook mis is. Het boek is voor ons.

‘Nu hopen we dat anderen met meer vastberadenheid, meer lef, meer toewijding er ook gehoor aan zullen geven. Voor die jonge mannen en vrouwen is dit boek geschreven.’

Pablo Kamsteeg

 

De Cleveringa-oratie op 26 november zit bomvol. Maar Ignatieff spreekt ook op internet en tv:

Check ook de uitzending van Buitenhof afgelopen zondag:

http://programma.vpro.nl/buitenhof/afleveringen/buitenhof-24-november-onze-lonen–onze-wiet—michael-ignatieff.html

Fire and Ashes is in het Nederlands uitgegeven als Vuur en As. Succes en Falen in de Politiek, bij uitgeverij Cossee.

You may also like

7 comments

zolftgenwell.org 1 oktober 2018 - 00:08

ordering zoloft online safe http://zolftgenhuf.com where can i buy zoloft in victoria

Reply
خرید تار 1 augustus 2018 - 11:14

thank you11

Reply
persian tar 1 augustus 2018 - 11:13

thank you7

Reply
خرید vps 22 juli 2018 - 12:07

thank you20

Reply
persian tar 24 juni 2018 - 20:01

thank you10

Reply
خرید vps 24 juni 2018 - 20:00

thank you17

Reply
خرید سرور مجازی 24 juni 2018 - 19:59

thank you10

Reply

Leave a Comment