Een stuk broccoli en een halve aubergine

by Déjà Vu

Blog en foto door Merel Hoezen (gastredacteur)

Daar sta ik dan. In een supermarkt in Engeland met mijn handen in het haar, want álles is verpakt in het plastic. Ik had mijn study abroad ervaring een stuk makkelijker voor mezelf kunnen maken door hier in Leeds precies hetzelfde te leven als ik voorheen in Nederland deed, maar ik hou van uitdagingen. Omdat ik een nieuwe ervaring om een of andere reden altijd ingewikkelder wil maken dan dat nodig is heb ik twee maanden geleden besloten om gedurende mijn tijd in Engeland zo min mogelijk afval te creëren; of zoals veel onuitstaanbare eco-hipsters zouden zeggen: “Ik ga het zero waste lifestyle followen”. Ondanks dat ik jeuk en stuiptrekkingen krijg van dit soort verengelste hipster-termen, vind ik het milieu wel belangrijk en heb ik besloten het toch te proberen. 

Nu had ik, behalve wat logisch redeneren dat ‘zero waste’ iets te maken heeft met weinig of geen afval, geen idee wat het inhield dus heb ik eerst maar wat onderzoek gedaan. ‘Zero waste’ betekent kennelijk niet letterlijk leven zonder afval, maar draait meer om leven met zo min mogelijk afval en dat hetgeen wat je weggooit relatief milieuvriendelijk is. Het houdt dus vooral in dat je probeert voornamelijk spullen te kopen die je hergebruikt en je onder andere jouw plastic verbruik vermindert. Ik bedoel met ‘plastic’ dan vooral wat de ‘zero waste’mensen ‘single-use-plastics’noemen, namelijk plastic dat je maar één of twee keer gebruikt. Denk aan de in plastic verpakte bananen of aardappels: je haalt ze uit het plastic en gooit het zakje weg. Zonde.

Twee maanden na mijn besluit stond ik in een Marks & Spencer supermarkt in Leeds en uiteraardis álles verpakt (zucht…). Met de moed in de schoenen begon ik bij het groente en fruit gangpad, waar ik na een kwartier zoeken uit liep met een stuk broccoli, een paprika en een aubergine; de enige drie groenten die ze verkochten zonder verpakking. De broccoli en een halve aubergine liggen overigens nog steeds in mijn koelkast, want die groenten zijn totaal niet te combineren in wat voor maaltijd dan ook. Had ik in de supermarkt ook kunnen bedenken, maar goed.

Door naar de vis en vleesafdeling. Daar was ik vrij snel klaar, want verpakkingsvrije producten bestaan binnen deze afdeling blijkbaar niet. Met het oog op hygiëne is dat ergens ook wel te begrijpen; zelfbediening met losse stukken vlees is een uiterst vieze gedachte. Hoe dan ook moest ik wel iets met proteïne vinden en zodoende besloot ik op zoek te gaan naar nootjesmaar natuurlijk was ook daar alles verpakt. Ik was even lichtelijk hoopvol toen ik nootjes in een papieren zakje dacht te zien. Dit is dan nog steeds niet echt milieuvriendelijk, maar in ieder geval een stuk beter dan een plastic bakje en, tja, ik moest toch wat. Met mijn geluk was dit natuurlijk te mooi om waar te zijn, want zodra ik het zakje vastpakte hoorde ik een geluid wat alleen maar een krakend plastic zakje kon zijn. 

Ik stond onderhand al zo’n 45 minuten in de supermarkt, die bij verre na niet groot genoeg was om er zo veel tijd te besteden. Het personeel begon zich volgens mij lichtelijk zorgen te maken, want er stond ineens een vrouw voor mijn neus die vroeg of ze mij ergens mee kon helpen. Vrij bewust van mijn merkwaardige koopgedrag en dus ietwat ongemakkelijk legde ik haar uit dat ik opzoek was naar voedsel dat niet in plastic verpakt was. “Oh, but you’re in the completely wrong section for that dearie”, reageerde de (uiteraard) vriendelijke medewerkster voordat ze me naar een breed gangpad vol met blikken wees. Ik was natuurlijk helemaal blij, want blikken zijn recyclebaar én herbruikbaar.

Uiteindelijk kwam ik bij de kassa aan, waar ik mijn linnen boodschappentas vulde met drie slecht te combineren groenten, een blik tonijn, een glazen pot met pastasaus en een aantal andere basisbenodigdheden die helaas alleen in plastic verkrijgbaar waren. De supermarkten in Engeland en Nederland bieden vrij beperkte mogelijkheden voor mensen die verpakkingsvrij willen shoppen, maar onmogelijk is het niet. Behalve groenten en enkele afbakbroodjes is jammer genoeg alles in de supermarkten verpakt, waarvan het meeste in plastic. In vele gevallen is dit niet nodig. De volgende keer zal ik dus iets verder moeten kijken dan mijn oude vertrouwde supermarkt om de boodschappen te doen, maar dat komt dan wel weer. Nu eerst een recept vinden voor die broccoli en halve aubergine in mijn koelkast.

You may also like

Leave a Comment