Fruitzak van de Appie

by Déjà Vu

Blog en foto door Merel Hoezen (gastredacteur)

“I really want to travel with you!”, zei mijn Canadese huisgenootje laatst voordat ze me overhaalde om samen midden in een collegeweek een paar dagen naar Portugal te gaan. Omdat ik altijd zo’n ongelofelijk “spontaan” mens ben, stond ik nog geen drie dagen later nagelbijtend mijn tas te pakken, want als ik ergens niet goed in ben is het iets doen zonder planning. Maar goed, laten we dan toch maar beginnen met inpakken. We gingen naar Albufeira en omdat ik even was vergeten dat het winter was, moest ik dus wel een korte broek en slippers meenemen. Een aantal shirts, bh’s, broeken en sokken later, bedacht ik me dat mijn toilettas ook nog ingepakt moest worden. Nu is “toilettas” in mijn geval best een groot woord, aangezien ik onderhand al twee jaar rondloop met wat alleen kan worden omschreven als een redelijk sneu plastic zakje. Het heeft overigens laatst wel een zekere update gekregen: het is nu zo’n fruitzakje die je bij Appie kunt kopen. Onderhand ben ik al een doorgewinterde zero waste-er en dus kon ik geen in plastic verpakte mini-shampoos en douchespulletjes kopen om in mijn handbagage te doen. Gelukkig had ik dit ook niet nodig, want voor shampoo gebruik ik nu al een paar weken niet meer mijn oude vertrouwde Andrélon-fles, maar een shampoo bar van Lush. Zo’n shampoo bar kan alleen maar worden omschreven als een soort hard, rond blok wat gaat schuimen als je het in de douche op nat haar of in je handen wrijft. Ik vond dit in het begin een heel bizar idee, maar toch ben ik wel een beetje verliefd geworden op mijn shampoo bar. Ik heb een paarse die naar lavendel en citroen ruikt met de geweldige naam: Jumping Juniper. En om even als zo’n verschrikkelijke Tommy Teleshopper vrouw te klinken, “Mijn haar is nog nooit zo schoon en zacht geweest!”

Tegelijk met mijn shampoo, pakte ik mijn douchespul wat tegenwoordig een van de geweldig ruikende zeepjes is van een lokale winkel, de Yorkshire Soap Shop. Een echte tongbreker. Hoewel ik dol ben op al mijn zeepjes moet ik zeggen dat er wel een onhandige kant aan zit, want als die dingen nat worden zijn ze natuurlijk glad en dus laat ik ze iedere douchebeurt wel een paar keer uit mijn handen glibberen. Super praktisch voor zo’n kluns als ik. Ik had gelukkig nog een stuk over van mijn kerstzeep die ruikt naar kerstbomen en sinaasappel. Toen ik licht paniekerig de keuken inliep, omdat het stuk zeep te groot bleek te zijn voor mijn doosje, kwam mijn huisgenoot met het briljante idee om er gewoon een stuk vanaf te snijden. Nog geen twee minuten later lag mijn kerstzeepje in tweeën op de keukentafel. Toch best handig dus.

Mijn eerste stuk zeep kwam nog uit Nederland. Vlak voor ik vertrok naar Leeds had ik al besloten om zonder afval te leven en was ik voor wat voorbereidingen naar de duurzame winkel WAAR gegaan in Leiden. Ik had mijn lavendelzeepje al snel gekozen en ging ermee naar de kassa waar een hele vriendelijke vrouw me te hulp stond. Het stuk zeep had naast voeten-zeepjes gestaan, dus ik besloot voor de zekerheid te vragen of ik het wel kon gebruiken om mijn hele lichaam te wassen “zoals je met gewoon douchespul doet”. De vrouw keek op en begon heel hard te lachen, want “douchespul is toch ook gewoon zeep”, en waar dacht ik wel niet “dat ze zich vroeger mee wasten?” Tja, ze had geen ongelijk.

Met mijn zeepjes in mijn fruitzak van de AH liep ik naar de wastafel om de rest van mijn toiletspullen te pakken. Ik had toevallig recentelijk een bamboetandenborstel gekocht. Er is de laatste tijd een hele hype om die bamboe producten waardoor ik veel te enthousiast thuiskwam met wat in essentie nog gewoon een tandenborstel was. Maar ach, hij was niet duur, is goed voor het milieu en functioneert prima; wat mij betreft alles wat je nodig hebt in een tandenborstel. Mijn tandpasta zit wel nog in een plastic tube. Niet echt met een reden; ik ben ook niet perfect.

Nog steeds vergeten dat het winter was en de kans vrij klein zou zijn dat ik een korte broek zou dragen in Portugal, besloot ik ook nog even mijn benen te scheren. Ik en scheermessen zijn nooit echt samen gegaan. Scherpe dingen en onhandigheid gaan nu eenmaal niet samen, laat staan als je dat scherpe ding op je huid moet gebruiken. Dat gaat geheid fout. Om het, zoals altijd, weer wat moeilijker voor mezelf te maken heb ik laatst een safety razorgekocht. Dat bestaat uit een ouderwetse stalen hendel waar je een los mesje in plaatst. Ik, die mezelf minimaal drie keer snijd tijdens iedere gewone scheerbeurt, moest dus een los mesje uit een verpakking halen, vasthouden en in een hendel plaatsen zonder ondertussen mezelf helemaal lek te prikken. Ieder verstandig mens had dat natuurlijk nooit gedaan maar omdat ik per se zonder afval wilde leven liet ik mezelf geen keus. Uiteindelijk is alles goed gegaan en heb ik mezelf maar twee keer gesneden tijdens mijn eerste scheerbeurt met de safety razor. Altijd weer die enkels. Zucht.

Terwijl mijn huisgenootje riep dat de Uber al voor de deur stond propte ik snel mijn fruitzak van Appie in mijn weekendtas. “I’m coming!” schreeuwde ik toen ik met overvolle weekendtas in mijn zomerjas en zonnebril de deur uit, het bewolkte vijf graden-koude Leeds, in rende. Daar had ik dan weer niet zo goed over nagedacht. Of zoals mijn huisgenootje het verwoorde: “You idiot.”

You may also like

Leave a Comment