Games en geschiedenis

by Déjà Vu

Gamen wordt vaak gezien als een nutteloos tijdverdrijf. Vele uren die aan betere dingen besteed hadden kunnen worden, zoals het lezen van een roman of het beoefenen van een sport worden versleten achter het beeldscherm. Maar het negatieve stigma is wat mij betreft onterecht. Als je de hobby niet uit de hand laat lopen tot een extreme vorm van pleinvrees en je jezelf niet hermetisch opsluit in je nerdkelder, heeft het spelen van videogames een hoop te bieden. Ook voor de historicus(-in-wording). 

door Jip Barreveld

Assassin’s Creed

 

De meeste spellen hebben een setting, een wereld die als achtergrond optreedt voor de gameplay en het verhaal. Dit kan verschillen van de gekke wereld van Super Mario tot een heel uitgebreide science-fiction spelwereld gebaseerd op boek of film. Maar er zijn ook heel veel games die kiezen voor een historische setting. Bijvoorbeeld schietspellen die zich in de Tweede Wereldoorlog afspelen, zoals de klassieke eerste Call of Duty. Maar voor wie de voorliefde ligt bij een nog verder verleden, ook daar schiet de game-industrie niet tekort. Legendarisch is bijvoorbeeld Age of Empires 2 die zich afspeelt in de Middeleeuwen. In de missies van dit strategiespel kom je in de voeten te staan van bijvoorbeeld Jeanne d’Arc of Saladin, en menig middelbare scholier weet zijn geschiedenisleraar te verbluffen met de kennis die hij op heeft gedaan door het historische verhaal dat in deze game wordt gepresenteerd. Het oog wil ook wat, en op dit gebied is het beroemde Assassin’s Creed verbluffend. Als lid van een geheimzinnige orde der Hashshashin (assassins) voeren je missies je langs ongelooflijk mooi en gedetailleerd nagebouwde steden zoals 13e eeuws Jeruzalem, 15e eeuws Venetië en Istanbul en 18e eeuws New York. Terwijl je rondloopt door de suq (markt) van Istanbul hoor je het laatste nieuws over de sultan van herauten, snellen de bedelaars en prostituees je toe en wordt er ijverig gehandeld in specerijen en zijde.

Lord of Ultima

Een van de meest populaire historische games is Total War. In de verschillende delen van deze serie bezoek je uiteenlopende periodes en gebieden, zoals de tijd van het oude Rome, de Middeleeuwen, de Napoleontische oorlogen en zelfs 19e eeuws Japan. Alle delen van deze inmiddels al 14 jaar lopende serie draaien om hetzelfde concept. Je begint met het kiezen van een land. Daarna kom je op een soort Risk-achtige landkaart waar je steden kunt bouwen, de wereld kan verkennen en natuurlijk  de oorlog verklaren. Het meest spectaculaire aspect waardoor de reeks zijn bekendheid geniet vormt de andere helft van het spel. Wanneer je leger op de landkaart tot treffen komt met een vijandig leger, zoomt het spel in tot het slachtveld waar je commando voert over duizenden soldaten.

Ook ik was in mijn tienerjaren extreem geboeid door deze serie. Niet per se door het gewelddadige slachtveld, maar eerder door de landkaart. Je staat in de schoenen van bijvoorbeeld een middeleeuwse vorst en zijn dilemma’s zijn de jouwe. Stel, je kiest Engeland in de Middeleeuwen. Het is anno 1080. Focus je op het Europese vasteland en je landen aldaar om het gevecht aan te gaan met Frankrijk, of wil je toch liever je macht op de Britse Eilanden consolideren en de Schotten een lesje leren? Of wreek de Viking plundertochten en stuur je legers richting Denemarken. Maar houdt de paus te vriend: die ziet liever dat je zweet, tranen en vooral bloed inzet voor de verovering van het Heilige Land.

De mogelijkheden zijn eindeloos. Volg de geschiedenis of sla en een ander pad in en kijk of je de historische koningen, keizers en sultans kan overtreffen. Sinds de 19e eeuw hecht de historicus veel waarde aan de hermeneutiek: je helemaal inleven in historische personages om zijn of haar motieven te begrijpen. Gepresenteerd met dezelfde dilemma’s en uitdaging heeft de ervaring van de spelende armchair-generaal toch wat weg van hermeneutische inleving.

Historische inleving via een computerspelletje, gaat dat niet wat ver? Misschien wel, vaak zijn games geromantiseerd en verheerlijken ze het gevecht (net zoals veel speelfilms). Games blijken vol met historische fouten te zitten. Koninkrijk Portugal bestond nog helemaal niet in 1080. De legers marcheren te ordelijk. De ruiterij in de oudheid was helemaal niet geschikt voor massale heroïsche charges. Maar games kunnen wel als opstapje dienen voor verdere verdieping. De een speelt het spelletje uit, en na het veroveren van een Engels wereldwijk is het wel welletjes geweest en is de Middeleeuwen afgesloten. Maar voor de ander is het eerder een begin dan een einde. Een wereld is voor hem opengegaan. Wat begon als spelletje liep volledig uit de hand: overspoeld door vragen worden vele avonden gevuld met lezen. Dat games vol met historische fouten zitten is dan niet eens zo erg. Het is des te leuker om zelf uit te vinden hoe het wel was.  Voor je het weet staat je boekenkast vol met obscure boeken en studeer je geschiedenis. “En wat kun je daarmee doen later?” Met extra plezier de nieuwste Rome Total War spelen natuurlijk!

You may also like

Leave a Comment