Geestverruiming in de polders tussen Haarlem en Amsterdam

by Déjà Vu

ruigoordAnne Brehler schreef enige tijd geleden over het Australische hippie en drugsdorpje Nimbin. Gelukkig voor ons hoeven we niet helemaal naar Australië als je een keertje iets anders wilt dan de borrelavond van je vereniging of de techno feestjes in de randstad. Er bestaat namelijk een toevluchtsoord, gelegen tussen weilanden, windmolens en oude silo’s. Daar, in een enigszins desolaat uitziend gebied tussen Haarlem en Amsterdam, ligt een kunstenaarsdorp, culturele vrijplaats en bestemming voor Nederlandse vrije geesten van alle leeftijden: Ruigoord!

 door Willemijn Schmidt Net zoals Nimbin bestaat Ruigoord uit niet meer dan een straat. En een klein kerkje, waar alle feestjes en andere evenementen in en omheen worden gehouden. Verder kan je op alle uren van de nacht (en dag) in het ‘kabouterhuisje’ (Ik weet nog steeds niet of dit eigenhandig gemaakte hutje nou echt zo heet of dat mijn vrienden het die naam hebben gegeven) voor een euro zelf gebrouwen chai latte thee drinken. Verder staan er langs dat ene straatje een paar rijtjeshuizen, die in verschillende staten van verval verkeren maar allen op een creatieve en kunstzinnige manier zijn opgelapt. Een paar van deze huisjes worden bewoond door de kunstenaars die van Ruigoord hun permanente thuishaven hebben gemaakt.

 Hoe komt het dat dit dorpje  tussen de resten van een industriegebied is ontstaan? Om hier achter te komen moeten we even terug in de tijd, Ruigoord heeft namelijk een langere geschiedenis dan dat je zou denken. Rondom Ruigoord zijn er scherven gevonden die stammen uit de elfde eeuw. In de eeuwen die volgden werd Ruigoord een eiland, gekoloniseerd door Zeeuwen en Westfriezen en vervolgens weer ingepolderd. In 1964 werd het gebied gebombardeerd tot haventerrein. Niet iedereen was het hier mee eens en na lang verzet werd het dorpje op 24 juli 1974 gekraakt. Wat jaren later kwamen de kunstenaars die zich er gevestigd hadden met het plan om het dorp te veranderen in een culturele vrijplaats. De gemeente Amsterdam ging akkoord.

 Maar daar eindigt denk ik de overeenkomsten met Nimbin. Want, zoals in het artikel van Brehler te lezen is, overleeft Nimbin op de inkomsten die het genereert uit de commerciële toeristenbranche die om het stadje heen is gebouwd. Ruigoord moet van dat alles niks hebben. Het dorpje ziet zichzelf als een grote kunstenaarskolonie, waarin kunstenaars in alle rust gezamenlijk aan hun oeuvre kunnen werken, weg van de materialistische en vaak egocentrische maatschappij. Er zijn ongeveer 40 kunstenaars die een atelier op Ruigoord hebben.

 Gelukkig voor ons vormt de groep kunstenaars geen gesloten gemeenschap. Er is voor mensen van alle leeftijden wel wat te doen op Ruigoord. Er worden workshops gegeven, festivals gehouden en feestjes gevierd. Ik heb twee keer op een zaterdagavond, zo rond een uurtje of 11, de bus genomen naar het dorpje en heb daar genoten van de reggae beats die die avond uit het kerkje kwamen drijven. Rond 3 uur dronk ik een kopje chai latte thee uit een poezen beker en vanaf 6 uur keek ik met de overgebleven feestvierders naar het kampvuur dat was aangestoken. De eerste bus terug naar de bewoonde wereld ging om 9 uur ’s ochtends.

Willemijn Schmidt

You may also like

Leave a Comment