Herinneringen als hebbedingetjes

by Déjà Vu

Jimmy Diekman

Bij mijn ouders thuis op zolder liggen nog boeken vol met foto’s die eens in de zoveel jaar uit het stof worden gehaald tijdens verjaardagen. Er wordt dan niet heel veel aandacht aan besteed, maar de meeste mensen kijken toch door de kantlijnen van de plaatjes even terug naar vroeger. Lange tijd heb ik gedacht dat het hebben van fysieke foto’s iets is dat niet meer in deze tijd past. Ik heb zelfs vaak aan mijn ouders verteld dat ze die foto’s beter konden digitaliseren, want dan kunnen ze de foto’s tenminste niet kwijtraken. Sinds ik een paar maanden terug een oude Polaroidcamera op de kop heb getikt bij een rommelmarkt kan ik het niet minder eens zijn met mijn oude zelf. Met mijn nieuwe aanwinst heb ik in een half jaar tijd twintig foto’s genomen. Evenals vergelijkingsmateriaal, ik heb in die tijd meer dan 150 foto’s met mijn mobiele telefoon gemaakt. Toch vind ik de foto’s uit de Polaroid waardevoller. Wellicht komt het omdat ik er minder van heb, schaarste zorgt immers voor waarde. Echter denk ik dat er meer dingen spelen dan alleen schaarste. Een foto op je telefoon kost niets, terwijl een polaroid een paar euro kost per foto. Dit zorgt er niet alleen voor dat de daadwerkelijke waarde van de fysieke foto hoger is dan die van de digitale, maar ook dat je voorzichtiger met de foto’s omgaat. Niet elk moment van het leven dient te worden vastgelegd, maar alleen de momenten die het vastleggen waard zijn. Het selectieve proces om te bepalen wanneer iets het vastleggen waard is, zorgt ervoor dat de emotionele waarde die je hecht aan de foto gemiddeld stukken hoger is bij de fysieke foto dan bij de digitale. Verder doet een fysieke foto er even over om te ontwikkelen, bij een Polaroid slechts enkele minuten maar een met wegwerpcamera moet je bij een fotowinkel je kiekjes laten ontwikkelen. De wachttijd tussen het nemen van de foto en het moment van onthulling zorgt voor dezelfde spanning die je hebt bij een verpakt cadeautje, je weet wel ongeveer wat je te zien krijgt maar alleen het mysterie eromheen maakt het al beter. En als je foto dan een beetje is gelukt en je hem fysiek hebt, tja dan moet je hem ergens opbergen. Je kiest zelf voor een goede plek voor de foto, hij komt niet bovenaan een bijna eindeloze lijst van andere foto’s op je telefoon maar het is aan jou om de foto ergens op te bergen voor later. Elke keer als je de foto wil zien moet je ernaar op zoek, je kan niet even de datum intypen in de zoekbalk, je krijgt geen herinnering een jaar na dato, je hebt geen notificaties die je het aantal likesen reacties vertellen. De extra moeite om de foto weer tevoorschijn te halen geeft wederom meer waarde aan de foto. Dus doe je stoffige fotoboeken niet weg, maar bedenk hoe waardevol die paar fysieke foto’s zijn ten opzichte van de honderden op je telefoon.

Het is nog steeds mogelijk om mee te doen met de HSVL-opbeuractie! Je kan nu een berichtje sturen naar een oudere om een hart onder de riem te steken. Schrijf dan nu je berichtje naar extern@dehsvl.nl en onze extern Daniëlle zal ervoor zorgen dat je berichtje goed terechtkomt!

You may also like

Leave a Comment