Lil B: een opmerkelijk fenomeen

by Déjà Vu

lilb

Willem Groeneweg

Hij heeft al een jaar weinig meer van zich laten horen, maar toch wil ik het nog even hebben over een van de meest opmerkelijke culthelden van het digitale tijdperk: Lil B, The Based God. De rapper uit Oakland publiceerde vanaf 2009 via Youtube, Twitter en 150 verschillende MySpace-accounts een schier eindeloze stroom aan nummers en filmpjes, allemaal homemade. Onderweg wist hij een grote fanbasis te vergaren en heeft zelfs in volle collegezalen aan de NYU en MIT lezingen gegeven over zijn werk en filosofie.

Wie enigszins met Lil B bekend is zal zich er misschien over verbazen dat de rapper is uitgegroeid tot zo’n langdurig en gewaardeerd cultfenomeen. Over van internet geplukte beats spuit de rapper, in een druilerige stem verstoken van ritmische coherentie, platvloerse non sequiturs. Klassieke Lil B-regels zijn bijvoorbeeld Thirty on my dick on that court like Spalding/ Bitches suck my dick because I look like JK Rowling (Wonton Soup), Cause I’m the pretty bitch man it is what it is/Word around town is I’m finer than my bitch (Pretty Bitch) en Get my dick sucked in the sky, I’m a martian, ooh ooh ooh ooh eeh (Like A Martian). Zelf word ik er erg vrolijk van.

Je zou je dus kunnen afvragen of de fans van Lil B niet voornamelijk, zo niet uitsluitend, op ironische wijze ‘genieten’ van zijn ‘muziek’. Een bepaalde vorm van ironische humor is inderdaad een deel van de appeal en wordt zelfs gestimuleerd door Lil B, die zijn eigen output aankondigt met over-the-top quotes. De Youtube-upload van zijn signature track ‘Wonton Soup’ heeft bijvoorbeeld als thumbnail ‘Lil B – Wonton Soup (AMAZING) VIDEO RARE ART!!IN THERE!’. Om te zeggen dat Lil B enkel handig munt slaat uit de ironische voorkeuren van de moderne hipstergeneratie zou hem echter te kort doen.

Ten eerste vindt Lil B het leuk om te rappen zoals hij rapt. Dit was al zo sinds zijn tienerjaren, aldus rapper Too Short, die Lil B als onderdeel van het vergeten hiphopgroepje The Pack ontdekte. De jonge Brandon McCartney had de gewoonte om willekeurige beats van het internet te downloaden om daar 1 of 2 uur ononderbroken over te lopen rappen. Het resultaat was natuurlijk niet zeer goed, maar dat maakte hem niet uit. Hij haalde er plezier uit om zonder verder na te denken gewoon te zeggen wat er in hem opkwam. Toen Lil B later in een druilerige flow ging rappen en absurde sound-effects en knullige homemade video’s aan zijn nummers toevoegde, wist hij een bijna transcedent niveau van domheid te bereiken. Dit en zijn talent voor het kiezen van de perfecte beat leverden hem een enorm aantal youtube-views op. Lil B had van zijn hobby zijn carrière weten te maken.

Dat Lil B’s carrière de status van nieuwigheidje wist te overstijgen heeft te maken met de positieve filosofie die hij aan zijn werk koppelt. Zeer gecompliceerd is die niet; Lil B meent dat het superbelangrijk is om ongeacht de omstandigheden positief te blijven en hij hoopt ook anderen hiervan te overtuigen. Hoewel vaak overschaduwd door zijn wat idiotere nummers, besteedt Lil B een groot deel van zijn oeuvre aan het benadrukken van deze boodschap. Voorbeelden hiervan zijn nummers als ‘No Black Person Is Ugly’, ‘Real Life’, ‘Motivation’, ‘The Age of Information’ en het album ‘I’m Gay (I’m Happy)’. Lil B’s enorm knullige maar welgemeende raps kunnen in die context zelfs ontroeren. Maar ook een video als ‘1000 B*tches’ (refrein: ‘I fucked a 1000 bitches (x8)’ ) eindigt in de wereld van Lil B met een motivationele slide: ‘Bless the world. Stay positive. You are a good Person – Lil B’. Lil B lijkt niet te denken dat lolligheid en een serieuze boodschap elkaar in de weg staan.

Hoge kunst in de klassieke zin van het woord is Lil B bepaald niet – hij moet het hebben van zijn onbevangenheid en positieve vibes. Hij draagt, net als veel andere outsider art, een zeer aantrekkelijk creatief ideaalbeeld uit. Het belangrijkste in zijn wereld is dat wat je zegt positief is en dat je je daar goed bij voelt. Of je je gedachten dan intelligent of stijlvol aan anderen weet te presenteren is van ondergeschikt belang. Het gaat er uiteindelijk om dat ze voor jezelf een diepgaande betekenis hebben. Of, zoals de meester zelf zegt in zijn ‘Deep Ass Thoughts’: ‘This for everybody that, they think so hard, man they thoughts be so deep. And don’t nobody believe them. But, I believe you.’

You may also like

Leave a Comment