Michiel de Ruyter: publieksfilm én gewoon goed

by Déjà Vu

Vorige week ging de film Michiel de Ruyter in première en meteen kwam er een storm van kritiek op gang. Zowel de film als De Ruyter zelf kregen er van langs en in de meeste kranten haalde het epos dan ook maximaal drie sterren. Toch trok de film in een halve week al 65.000 bezoekers dus men wilde het wel zien. Wie heeft er gelijk? De critici of de cijfers? 

door: Sandrine Thelosen 

De Ruyter is voor sommigen een held, voor anderen verre van. Er werd ‘Michiel de Rover’ gescandeerd tijdens de première. De actiegroep die dit geluid produceerde, vond het onterecht dat de slavernij niet aan bod kwam in de film. Hier zou Michiel de Ruyter zich volgens hen schuldig aan hebben gemaakt. Die bewering ontkracht historicus Ronald Prud’homme van Reine deze week in meerdere interviews. Volgens hem was De Ruyter nauwelijks betrokken bij de slavenhandel van de Republiek. Het andere punt  in de pers was dat men steeds wordt gedwongen te denken aan een bekende supermarktreclame, maar dat ligt niet aan het spel van Frank Lammers, die zowel in de film als in de reclame de hoofdrol vertolkt. Bovendien was De Ruyter een no-nonsense familieman die best in zo’n reclame zou passen, aldus recensent Coen van Zwol in het NRC Handelsblad. Als laatste waren er natuurlijk  ook nog critici die het heldenepos niet genoeg historisch correct vonden.

Er is echter wel degelijk veel aandacht besteed aan het scheppen van een realistisch beeld van de 17e eeuw. De sets en de computeranimaties zijn even fantastisch als het acteerwerk, wat voor een film met een laag budget zeker een prestatie is. In de film is veel aandacht geschonken aan de politieke omstandigheden in de Nederlanden en aan de tactische overwegingen van De Ruyter. Dit maakt de film voor liefhebbers van de vaderlandse geschiedenis aantrekkelijk. De strijd tussen de prinsgezinden en staatsgezinden, de onderhandelingen met Engeland en de lynchpartij in het Rampjaar – het komt allemaal voorbij. De veel gemaakte vergelijking met Nova Zembla (Reinout Oerlemans 2011) is dan ook ver gezocht, want juist in die film ontbrak de historische diepgang. In Michiel de Ruyter zijn de verwijzingen subtiel en zal de kijker ze niet direct opmerken. Er komen schilderijen voorbij die een verwijzing zijn naar gebeurtenissen later in de film. Zo hangt in het huis van Johan de Witt het schilderij De bedreigde zwaan van Jan Asselijn. Het werk kreeg later de politieke betekenis van Johan de Witt die het gewest Holland beschermde.

Natuurlijk zijn bepaalde elementen historisch niet correct of wat dramatischer gemaakt. Zo wil Michiel de Ruyter op het moment dat Johan en Cornelis de Witt al drie keer zijn neergestoken en van meerdere lichaamsdelen zijn ontdaan, toch nog proberen om een blik van de broers op te vangen terwijl ze daar op de Haagse stenen liggen. In werkelijkheid zat  De Ruyter op zee en was hij helemaal niet aanwezig in Den Haag. Verder had Regisseur Roel Reiné wel iets kunnen minderen met het gebruik van slow-motionbeelden. In de actiescènes is dit onvermijdelijk, maar als Anna de Ruyter door de regen rent, wordt het beeld wat cliché. Gelukkig was het nog altijd niet zo erg als Doutzen op haar schommel in Nova Zembla. Het belangrijkste is echter dat er nu een groot publiek kennis maakt met een interessant deel van onze geschiedenis.

Ga dus zeker kijken, ook al was je al bekend met deze geschiedenis. Je wordt twee en een half uur weggeblazen met verbluffend goede actiescènes, politiek gekonkel en veel bloedvergieten. Verwacht geen verfilming van je studieboek van vaderlandse geschiedenis, maar een vermakelijk epos over een man die toch best wel een held was.

De trailer:

You may also like

Leave a Comment