Muziek als metafoor in het concert van Europa

by Déjà Vu

David van Benthem

Gehaat en geliefd, wie aan Europese muziek denkt in het voorjaar, ziet maar één ding voor zich: het Eurovisiesongfestival. Nu Duncan Laurence met Arcadebovenaan in de peilingen staat, is het land weer in volle vreugd. Femke Halsema nam als Amsterdamse burgemeester alvast voorschot op de winst, door te stellen dat het festival volgend jaar meer dan welkom is in de hoofdstad. Toch is het vooral een aangelegenheid die gedekt wordt door negativiteit. Muzikale matigheid! Vriendjespolitiek! Corruptie! Het zijn typische kreten die al jaren rond mei te horen zijn. Wie echter verder kijkt, kan zien dat muziek in Europese context veel meer dan dat te bieden heeft.

Waar de gemiddelde Nederlander namelijk ook dit jaar lacherig en laatdunkend naar de televisie zal kijken, ziet hij interessante ontwikkelingen en fricties over het hoofd. Zo won in Italië de artiest Mahmood, na 23 verschillende Italiaanse artiesten achter zich te hebben gelaten over een meerdaags nationaal festival. Dat Mahmood een Egyptische vader heeft en zelf homofiel is, werd niet door iedereen gewaardeerd. Het bleek temeer, toen de populistische vicepremier Matteo Salvini het nummer van Mahmood ‘on-Italiaans’ achtte in een tweet. Salvini had liever de autochtone Ultimo zien winnen.

Hongarije laat bovendien zien dat het land ondanks de grenspolitiek van Viktor Orbán, toch niet aan massale xenofobie lijdt. Joci Pápai, van Roma komaf, mag namelijk het land dit jaar gaan vertegenwoordigen. Hij is daarmee de derde allochtone Hongaarse inzending in de afgelopen zes jaar.

Tenslotte is de terugtrekking van Oekraïne dit jaar op zijn minst merkwaardig. Daar won namelijk de al in Oost-Europa bekende MARUV de nationale finale. Na haar winst kreeg zij een wurgcontract toegeworpen, waarbij ze ‘de politieke mening van de samenleving’ moest vertegenwoordigen op het festival. Tevens werd haar vriendelijk verzocht om al haar concerten in Rusland, het land waar ze veel populariteit geniet, te annuleren. Geen wonder dat MARUV niet van haar Russische concerten, maar van haar deelname afzag.

Zonde is het, dat deze Europese ontwikkelingen en uitingen de meeste kijkers zullen ontgaan. We gaan weer gieren om de extravagantie uit Portugal en weer wegzappen bij Sloveense zwoelheid, die we toch niet begrijpen. Het Songfestival is wat dat betreft een mooie poging om Europa te verbinden, maar legt vooral het voorlopige ontbreken van een gehoopte Europese identiteit bloot. Gelukkig biedt het officiële Eurovisie-motto van dit jaar daar een mooie oplossing voor: dare to dream

You may also like