Over mijn lijk

by Déjà Vu

Nicole Hoebert

Twee weken terug is het nieuwe seizoen Over Mijn Lijk weer begonnen met Tim Hofman als presentator. Voor diegene die niet weten waar Over Mijn Lijk over gaat: in het programma worden vijf ongeneeslijk zieke jongeren voor een tijdje gevolgd. Het is een programma dat veel emoties oproept, en dat is ook niet zo gek. Het is betreurend maar ook bijzonder om te zien hoe mensen de dood tegemoet wandelen. 

Het deed me denken aan een spreekbeurt die ik in groep acht heb gehouden. Ik had gekozen voor het klokkengeluid van de Big Ben in Engeland. Vooraf deelde ik zakdoekjes uit en achteraf cake. Tijdens mijn spreekbeurt besprak ik de oorzaken van de dood, het werk van de schouwarts, de gevolgen van de dood en de omgang met de dood binnen verschillende religies. Een nogal opmerkelijke spreekbeurt voor een meisje van twaalf, al zeg ik het zelf. Na afloop vertrok ik weer; op weg naar de begraafplaats. 

Het is misschien apart om na te gaan dat ik de dood koos als onderwerp voor mijn spreekbeurt. Ik herinner zelf niet veel meer van die periode uit mijn leven, maar het geluid van het klokkengeluid van de Big Ben en het woesj-geluid tussen de slides van mijn PowerPoint (in mijn verweer: ik was twaalf), staat mij nog wel bij. Naast het beeld van een soortgelijke ijzeren melkblik met een grote hendel aan de boven kant, waar de as in zat. De man van de begraafplaats raadde ons ten strengste af om tijdens het lopen die hendel in te drukken, anders zouden we mijn vader onderweg naar het crematieveld al verliezen. Ik wilde daarom per se dat ijzeren blik niet vasthouden. 

Ik praat er niet veel over wat er allemaal gebeurd is in die periode; die enorme haast die de tijd opeens leek te hebben en luiheid van de tijd toen het voorbij was. De afgelopen tijd denk ik er wel steeds meer over na. En dit is nou precies het moment waar Over Mijn Lijkom het hoekje kwam kijken. Eén ding werd mij in ieder geval wel duidelijk na het zien van de eerste aflevering, namelijk dat het van belang is om het gesprek te beginnen. Het was enerzijds confronterend om jonge kinderen te zien die hun moeder al snel zouden verliezen, anderzijds herkende ik veel aspecten van hun worstelingen. De ziekenhuisbezoeken en het nadenken over wat er gaat gebeuren als “het” gebeurd is, zijn hier voorbeelden van. Er werd ook veel aandacht besteed aan wat de zin van het leven nou precies is. Alle vijf de jongeren die mee deden, gaven hierop allemaal ongeveer hetzelfde antwoord: genieten van de tijd die ze nog hebben met hun dierbaren. 

You may also like

Leave a Comment