Schumann meets Déjà Vu

by Déjà Vu

Bram Boesschen Hospers 

Pretentieus, elitair, onnodig complex: dat zijn veelgehoorde klachten over klassieke muziek. Pretentieus zoals Wagner, die zichzelf als verlosser aankondigt door de tragedie zoals die bij de Grieken bekend was terug te brengen en eigenhandig de muziekgeschiedenis weer op het rechte pad zet. Elitair zoals Schumann, die zijn omgeving probeert te overtuigen van wat ware kunst is, omdat niemand meer schijnt te weten wat goede muziek is. Complex zoals Mozart, die onder de meest simpele melodieën de meest ingenieuze en vooral perfecte harmonieën schreef. Wat deze drie mannen gemeen hebben? Ze zijn eigenlijk heel toegankelijk. Wagner componeerde filmische muziek voor de massa’s, en tegelijkertijd maakte hij de meest anti-commerciële kunst ooit, Schumann wilde door schijnbare eenvoud intellectuele grappen overbrengen op de insiders en Mozart was door en door commercieel, maar hield in zijn achterhoofd dat de kenners ook iets te smullen zouden hebben. Vooral deze componisten mogen niet zomaar terzijde geschoven worden. Als ze op het eerste oor niet bevallen (wat bijna onmogelijk is, omdat dat hun doel was), verdiep je dan in de wereld van de muziektheorie. Achter elk goed klassiek werk (net als bij schilderijen) schuilen diepere lagen die alleen door voorkennis kunnen worden ontrafeld. Er zit zoveel meer in kunst dan je met het blote oor kunt horen. Maar kijk uit, je zult nooit meer normaal naar Justin Bieber kunnen luisteren.

Aan mij werd gevraagd om bij mijn blogartikel van vorige week een audiofragment te maken voor de Déjà Vu. Gelukkig is in de popliteratuur veel te vinden over het fenomeen déjà vu, waarvan het bekendste voorbeeld van Beyoncé is. Het komt erop neer dat ze haar boyfriend mist. Na enige research vond ik ook Inna, die in een viertal akkoorden meedeelt dat ze graag met een onbekende man een déjà vu wil beleven. En de versie van Eminem tenslotte is een soort Drank & Drugs, maar dan meer literair verantwoord.

Nu bedacht ik iets schumannesks en voegde deze drie nummers samen, met een melodietje van Schumann zelf erbij. Een wirwar van melodieën en herhalingen (want hé, déjà vu) volgt op misplaatste akkoorden en vreemde overgangen. En als je de eerste letters van Beyoncé en Robert Schumann en de laatste letters van Inna en Eminem bij elkaar voegt, dan krijg je de naam van de componist, die tevens uitvoerend musicus is van het liedje. Nu wil ik niet de pretentie hebben om in het rijtje van bovengenoemde klassieke componisten te staan, want vergeleken met hen is dit Kitsch met een hoofdletter. Maar ik vind het belangrijk om te vertellen dat de aandacht voor muzikale inhoud aan het verdwijnen is. Popmuziek gaat niet over muziek zelf, maar om het jasje eromheen. De oprukkende muzikale debiliteit mag ons niet beletten om echte muziek te kunnen waarderen. Opdat Schumann en zijn gevecht tegen de wansmaak nog lang mogen leven!
P.S.: Speciale dank voor Carlos Castro Matos, die piano wilde spelen op de opname.

You may also like

Leave a Comment