Superwoman

by Déjà Vu

superwoman-flying-super-girl

Fenna Ytsma

Vroeger had ik de ambitie de wereld te redden, wat ik een haalbaar doel vond. Eigenlijk was de wereld na de Tweede Wereldoorlog al grotendeels gered. Het enige dat nog gedaan moest worden was wat extra geld geven aan de mensen in Afrika en met een beetje wilskracht zou me dat wel lukken. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat de wereld toch ingewikkelder in elkaar zit. De wereld redden ambieer ik al een tijdje niet meer.

Sinds de aanslagen in Parijs is de chaos in de wereld opeens heel dichtbij. Europa lijkt op scherp te zijn gezet. Grote evenementen worden afgelast, er komt extra beveiliging en termen als ‘oorlog’ worden niet meer angstvallig ontweken. Ook het vluchtelingendebat laait weer op: voor- en tegenstanders staan lijnrecht tegenover elkaar. Dit is dus hét moment om mijn oude ambitie weer op te pakken en de wereld te redden. In plaats daarvan verdiep ik me in de middeleeuwen, in oorlogen van 600 jaar terug.

Soms voel ik me schuldig omdat ik geschiedenis interessanter vind dan gebeurtenissen nu. Geschiedenis verklaart natuurlijk ook de ontwikkelingen in de huidige wereld, maar met mijn kennis over de middeleeuwen en vroegmoderne tijd kan ik toch weinig zeggen over IS. En als ik later mijn tijd in archieven door ga brengen zal ik dat zelf heel interessant vinden, maar of de wereld er iets aan heeft? heeft de wereld er iets aan?

Ook als ik met enige tegenzin de NOS-app open omdat ik eigenlijk niet wil weten hoe ellendig de wereld is, voel ik me schuldig. Terwijl ik me vermaak in Leiden zitten er miljoenen mensen in noodsituaties. Met één klik op mijn mobiel haal ik die mensen tevoorschijn. Ik klik ze ook zo weer weg als ik belangrijkere dingen te doen heb. Maar wat kan er nu belangrijker zijn?!

Ik heb de laatste jaren niet eens meer de behoefte om de wereld te redden. Dat is misschien nog wel het ergste. Geschiedenis heeft me geleerd dat er nooit een periode is zonder oorlog en onrecht. Sinds de Russische inval in Oekraïne ben ik me steeds meer bewust dat zo’n periode ook nooit zal komen. Maar is dat een excuus om er niet meer naar te streven?

Misschien moet ik accepteren dat ik geen geschiedenis zal schrijven als wereldredder. Dat ik niet de superwoman ben die ik vroeger dacht te zijn. Ik kan ook trots zijn op het feit dat ik de wereld, tot nu toe, ten minste niet de afgrond in heb geholpen.

You may also like

Leave a Comment