Toppie Poppie

by Déjà Vu

Julius van der Poel

Na een emotioneel zwaar weekend zat ik in een soort apathische toestand in de trein. Al dagdromend en malend verdronk ik in het landschap waar de trein veronachtzamend doorheen denderde. 

Het geknars van mijn mentale raderen werd voor een ogenblik onderbroken door flarden van een gesprek die toevallig mijn kant op waaiden en die afkomstig bleken van een jonge vrouw. Ze droeg een lichtblauwe trui en een donkere broek. Het donkerblonde halflang haar hing losjes over haar schouders. 

Haar betrouwbaar ogend uiterlijk werd ontegenzeggelijk tegengesproken door haar onrustige en lichtelijk verloren houding. Het aan neurotisch grenzende gefrunnik aan haar handen verried een felle innerlijke strijd. Ze leek bedrukt te bellen en in haar aangename stem leek toch iets van haar woelige strijd door te klinken.    

‘Ja, dat is Toppie Poppie.’ Ik kon mijn oren niet geloven. Had ik dat goed gehoord? Toppie- Poppie. Ik zei het een aantal keren in gedachten. Een geforceerde binding van twee nietszeggende verzamelingen letters die samen een nietszeggende kreet vormden. Welk zelf respecterend persoon zou deze mishmash van klanken hanteren? Hoe kan een dergelijk schimmig woord überhaupt iets zinnigs uitdrukken?

Ik probeerde een situatie te bedenken waarin ik het zou gebruiken. Het leek mij iets wat je zou zeggen wanneer je tijdens de jaarlijkse vakantie in het Duitse Sauerland er na veel verwoede pogingen in bent geslaagd om de asociaal grote caravan met Hollands kenteken op zijn Duitse staanplaats te zetten. “Jan, hij staat goed; helemaal Toppie Poppie”.

Toch leek de jonge vrouw niet bepaald iemand die met een caravan, volgeladen met typisch Hollandse lekkernijen, voor zes weken Heim ins Reich zou trekken. 

Ik besloot dat het nietszeggende van de kreet voor deze jonge vrouw het gebruik ervan rechtvaardigde. Met wie zou ze eindelijk aan het bellen zijn? Ik kreeg de indruk dat het gesprek dat ze voerde haar onrustiger maakte. Twijfels die haar zichtbaar getergde gemoed schenen te versterken. Sprak ze met haar baas over dat project dat nog niet af was? Kreeg ze een telefoontje van de dierenarts over het huidprobleem van haar grote zwarte kater? Of sprak ze met haar Ierse vriend die in Ierland Hollandse tulpen verkoopt? Kortom: twijfels die alleen maar met een ‘Toppie Poppie’ tijdelijk kunnen worden verjaagd. 

De trein kwam langzaam in het station tot stilstand. De jonge vrouw stond op en verliet de trein. Ik volgde haar bewegingen over het perron, maar als snel verdween ze achter de horden mensen die voor het treinstel stonden te wachten. Langzaam kwamen het treinstel en mijn mentale raderen weer in beweging. Het begon te schemeren en er stak een hevige wind op. 

Een halfuur later remde de trein vrij plotseling. Een haast onverstaanbare stem proclameerde via de intercom: “Damens en heren, door een omgevallen boom kunnen we helaas niet verder rijden, er wordt voor vervangend vervoer gezorgd.” 

U zult begrijpen dat ik de rest van de avond zou willen omschrijven als Toppie Poppie…

You may also like