Viva la Revolución!

by Déjà Vu

Bob Joosten

Venezuela gaat gebukt onder grote politieke, sociale en economische malaise onder het bewind van hun dictatoriale leider, Nicolás Maduro. Het was al lange tijd onrustig in het Zuid-Amerikaanse land, maar tot nu toe wist Maduro de macht in handen te houden. De laatste dagen zijn Venezolanen weer massaal de straat opgegaan, de kogels van het leger trotserend. Deze keer is het anders, want nu is er een nieuwe leider opgestaan die zichzelf tot president heeft benoemd, Juan Guaidó.

Vorige week verklaarde Juan Guaidó zichzelf tot de president van de Boliviaanse Republiek van Venezuela. Vrijwel direct na zijn zelfstandige benoeming, werd zijn claim gesteund door landen als Brazilië en de Verenigde Staten. Zij erkenden Guaidó als de legitieme leider van het verscheurde en gehavende land. Waar komt die legitimiteit van zijn presidentschap vandaan? Hoe is deze revolutie te rechtvaardigen?

Juan Guaidó (35) was als student was al betrokken bij protesten tegen de politieke hervormingen van toenmalig president Hugo Chávez. In 2009 richtte hij met andere oppositieleiders de brede ‘Volkswil Partij’ (Voluntad Popular) op en toen vorig jaar de opstanden tegen het regime van Maduro uitbraken, was Guaidó rechtstreeks betrokken bij het verzet tegen de regering. In december 2018 werd Guaidó benoemd tot voorzitter van het democratisch gekozen parlement en vanuit deze positie benoemde hij zichzelf tot de legitieme president van Venezuela. Volgens de Venezolaanse grondwet is de voorzitter van het parlement namelijk de aangewezen president, wanneer deze positie onvervuld is. Aangezien de afgelopen presidentsverkiezing alom worden geaccepteerd als doorgestoken kaart, wordt huidig president Maduro daarom niet erkend als legitiem staatshoofd. Dit maakte de weg vrij voor Guaidó om zichzelf tot president uit te roepen.

Juan Guaidó zweert bij de presidentiële eed op 23 januari 2019.

Vooralsnog houdt Nicolás Maduro angstvallig vast aan zijn positie. Hij heeft nog steeds het leger aan zijn zijde; de beslissende macht in de Venezolaanse politiek. Traditionele bondgenoten, zoals Rusland en Cuba erkennen Maduro nog steeds als de legitieme president van het land. Toch neemt de druk op zijn regime toe. Naast de alsmaar stijgende inflatie, voedseltekorten en toenemende protesten, erkennen steeds meer landen Guiadó als de president van Venezuela. Een paar dagen terug heeft de EU een ultimatum gesteld. Wanneer er binnen zes dagen geen presidentsverkiezingen worden uitgeschreven, wordt Guaidó door de lidstaten erkend als legitiem president.

Het tijdperk van Maduro, repressie en armoede loopt ten einde. Een regering kan zo lang proberen het volk te onderdrukken, maar zij kan nooit aan haar definitieve oordeel ontkomen. Het is slechts een kwestie van tijd voordat het volk zijn oordeel zal vellen over het lijden onder Maduro.

You may also like