Vladimir Iphone

by Déjà Vu

Abel Vlaanderen

De hele coupé ruikt naar friet. Twee Chinezen genieten van de haute cuisine van de Smullers. Wanneer je, zoals ik, wel eens kebab hebt gegeten in de trein, snap je dat ik me nu voorzichtig afvraag wat mijn medereizigers daar eigenlijk van vonden. Ik kan het mijn toenmalige coupégenoten niet meer vragen, want ik ben vergeten hoe ze eruit zagen.

Zoals iedereen vergeet hoe iedereen eruitziet in de trein, omdat in zowel de Sprinter als de Intercity de smartphone koning is. Dictator is misschien een betere term – de telefoons dicteren het gedrag van vrijwel iedereen, van forensen tot studenten, een enkele kluizenaar uitgezonderd. Er lijken twee verklaringen voor dit fenomeen te bestaan.

Allereerst geeft een smartphone een houding. Dat is fijn, want wachten zonder bier of sigaret om de tijd te doden is vervelend en ongemakkelijk. Ten tweede bestaat er eigenlijk gewoon geen enkele treinreiziger die interessanter is dan de inhoud van je telefoon. Waarom nog vragen naar de dag van je buurman als je de voetbalscores van afgelopen weekend, Whatsapp en het laatste filmpje van IS in je broekzak hebt?

Tot zover de gedachtegang, die ik afbreek voor het ongemakkelijk wordt. Want zelfs dit stukje typ ik op mijn iPhone, in de trein. Ondertussen probeer ik te bedenken wat de twee friet-etende Chinezen naast mij zeggen. Maar ik ga het ze niet vragen.

You may also like

Leave a Comment