Waarom Disneyprinsessen geen okselhaar nodig hebben

by Déjà Vu

Anouk Bosch

Wie op internet rondstruint en een interesse heeft in populaire cultuur, kan er bijna niet omheen. Boze feministen zijn boos. Niet langer alleen op mannen, maar op elke uiting die mogelijk iets te maken heeft met de verknipte schoonheidsidealen en verwarde mensbeelden van jonge meisjes. Zo kwam ik er onlangs achter dat ik mij mijn gehele jeugd in het misselijkmakende gezelschap heb bevonden van ‘verkeerde rolmodellen’. Ik speelde met strakgetrokken barbies zonder vetrollen en hangtieten en keek ook nog eens naar Disneyprinsessen die ontdaan waren van onder andere ‘realistisch okselhaar’. Over dat laatste wil ik eens even terug zeuren.

Ik maak geen grap als ik zeg dat er op vrijwel dagelijkse basis artikelen op mijn sociale media voorbij zoeven die te maken hebben met de vrouwonvriendelijkheid van animatiestudio Disney. En deze gaan nogal eens over het super onrealistische uiterlijk van de vrouwelijke hoofdrollen. Het zou kinderen een verkeerd beeld geven van hoe vrouwen eruit horen te zien, en ze later naar het duivelse pad van eetstoornissen en extensions leiden.

Het verbaast me in alle opzichten hoe mensen de Disneyprinsessen als serieuze rolmodellen zien. Ariël de kleine zeemeermin is een halve vis. Haar beste vriend is een hele vis. Haar babysitter is een krab. Ze doet vrijwel niks anders dan liedjes zingen op de bodem van de oceaan en pacten sluiten met een vrouw die van onderen – nog verontrustender – een octopus is en die haar lippen stift met de ingewanden van een mossel. Maar waar iedereen over struikelt, is de genadeloze perfectie van haar kapsel. Zo vreselijk onrealistisch! Want als Ariël nou eindelijk eens heel reëel verzopen natte-katten-zoute-zee haar had, dán was ze wel een realistisch meisje geweest!

Zo gaat de stroom eindeloos door. Mensen zeuren over Assepoester die nou nooit eens haar bed uitkomt met een verkreukelde make-up-loze kop, maar niemand schijnt moeite te hebben met de muizen die haar jurk naaien. Doornroosje heeft anorexia, maar gelukkig stoort niemand zich aan de drie feeën die constant door het beeld heen vliegen. Pocahontas zou volgens velen eigenlijk een lichte aanzet tot snor en bakkebaarden moeten hebben (want vrouwen met zulk donker haar zijn automatisch woest behaard), maar moet verder vooral tegen de magische boom blijven praten die ze haar grootmoeder noemt. En Jasmine kan ritjes blijven maken op een vliegend tapijt tot ze een ons weegt, want wat mensen pas écht onrealistisch vinden, is de belachelijke hoeveelheid volume in haar haar.

Ik vind het verbazingwekkend dat er van een groep geanimeerde prinsessen die in al hun 90 minuten durende avonturen geen enkel realistisch beeld oproepen, wel een realistisch rolmodel zouden moeten zijn voor de jeugd. Ik vind het ook verbazingwekkend dat niemand zich zorgen schijnt te maken over de kleine jongens die eveneens hun hele jeugd blootgesteld worden aan dezelfde zogezegde ‘rolmodellen’. Actionman is net zo’n pervers verwrongen beeld van perfectie voor jongens als Barbie voor de vrouw is. De droomprinsen in Disney zijn allemaal stuk voor stuk lang, met slanke heupen en dubbel zo brede schouders en een bos haar waar Andrelon u tegen zegt. En dan heb ik nog niks gezegd over hun eindeloos hoekige kaaklijnen! Blijkbaar wordt ervan uitgegaan dat alleen kleine meisjes onwetend genoeg zijn om een berg schade aan over te houden aan de beeldschone sprookjes, en dat jongens zelf wel kunnen uitvogelen dat Disney en Actionman niet echt is. Een slachtofferrol voor kleine meisjes waar kennelijk van gedacht wordt dat ze niet zelf kunnen nadenken, terwijl de jongetjes zich dan blijkbaar wél uit eenzelfde complex kunnen redeneren, aangezien er niemand is die zich daar zo druk om maakt.

Een bedrijf als Disney verkoopt dromen, fantasieën en verhalen, een wereld die duidelijk in zijn geheel niet op de onze lijkt omdat het bol staat van de magie, pratende dieren en spontaan zingende mensen. Een wereld die voor veel kinderen duidelijk te onderscheiden is van de realiteit. In tegenstelling tot de o zo populaire ‘reality tv’ kun je na het kijken van een Disneyfilm tenminste nog verklaren dat het allemaal niet echt is, mocht een kind daar zelf toch niet helemaal uitkomen. Het is maar een tekenfilm, een sprookje, een verzinsel. Een dergelijk argument is een stuk lastiger uit te leggen bij de bilimplantaten en opgespoten lippen die dagelijks op diverse media voorbij komen bij daadwerkelijk bestaande mensen. Misschien wordt het tijd dat de mensen uit de echte wereld een keer de taak op zich nemen om fatsoenlijke rolmodellen te worden, in plaats van de schuld af te schuiven op 2D figuren.

You may also like

Leave a Comment