We need to talk about Kevin

by Déjà Vu

WeNeedToTalkAboutKevin_BD_Inlay_HR-20123261613Zo moet het voelen om een zenuwinzinking te hebben.  We bevinden ons in het hoofd van een vrouw wiens psychopathische zoon haar tot het uiterste gedwongen heeft. Is dit geheel zijn schuld? We komen erachter dat zij niet zwanger wilde worden, dat zij niet weet waarom ze getrouwd is en dat zij een moeder is die vijandigheid maskeert met oppervlakkige vriendelijkheid. Als het kon had zij haar leven teruggespoeld en was ze opnieuw begonnen – misschien zelfs als een ander persoon.

door Patrick van der Geest ‘We Need to Talk About Kevin’ (geregisseerd door Lynne Ramsay) is een beklemmende ervaring – het voelt alsof je wordt overreden door een trein. Het is een verzameling  tijdsfragmenten, gekarteld en verwarrend, die rondslingeren in haar hoofd. De film ploetert voort zonder enig patroon. Er bestaat geen verschil tussen het verleden, het heden en alles daartussen. We grijpen vast aan details, zoals de lengte van Tilda Swinton’s haar, om erachter te komen waar we zijn. Voor het overgrote deel van de film woont zij met haar man, zoon en dochter in een duur huis in een voorstad van New York. Zodra duidelijke wordt dat zij al enige tijd in het huis gewoond hebben, begin je je af te vragen hoe vier mensen in een huis kunnen wonen voor meer dan tien jaar zonder dat er iets verandert. De planken en tafelbladen zijn leeg. Welke keuken heeft lege aanrechten? Deze mensen wonen in dit huis, maar ze leven er niet.

Het zou fout zijn om deze film uit elkaar te halen en proberen de stukken in een chronologische volgorde aan te leggen. De vrouw en moeder Eva (Tilda Swinton) is zo overweldigd door wanhoop dat haar gehele leven zich op hetzelfde moment afspeelt in haar hoofd. Er is geen patroon. Niets is logisch. Ze bevindt zich niet eens in het middelpunt van haar eigen bestaan. Deze plaats wordt namelijk ingenomen door haar zoon, Kevin, die een instinctieve sadist is met een talent om haar te verwonden, af te wijzen, te bedriegen en haar ziel te doen bloeden. Kevin doet Eva zoveel kwaad in deze film dat het lijkt alsof een demon degene is die haar aankijkt.

In één van de eerste scènes neemt Eva deel aan een orgie in een poel van bloed. Dit blijkt een jaarlijks tomatenfestival in Italië, maar het beeld is verontrustend. Deze kleur komt in bijna elke scène terug. Wordt er geen gebruik gemaakt van een rode filter, dan zijn er wel rode stoelen, rode kleding of rode auto’s. Rood is een kleur die wordt gezien als teken van gevaar en van liefde. Wellicht trachtte Ramsay met het gebruik van de kleur rood een tweestrijd te creëren. Dreigde er gevaar voor Eva, of beleefde zij enige verbondenheid met haar zoon?

‘We Need to Talk About Kevin’ is een briljante film. Deze prestatie is te danken aan de buitengewone acteerprestaties. Kevin verschijnt in de film op drie leeftijden. Als baby en peuter is hij slechts koliek, irritant en zou zelfs de meest geduldige persoon ergeren. Eva dacht blijkbaar dat haar leven weer de goede richting op zou gaan. Ze zegt tegen de schreeuwende peuter dat ze liever terug naar Parijs zou gaan dan zijn vieze luiers te moeten verschonen. Hij begrijpt haar niet, maar denk je niet dat hij haar afkeer kan voelen? Blijkbaar nog voordat hij begon met praten maakte Kevin een gelofte om Eva te straffen voor haar gevoelens.

Van zes tot acht jaar oud wordt hij gespeeld door Jasper Newell. Tussen deze levensjaren is hij een slim, klein monster dat woest kijkt naar een gekwetste Eva, zijn broek opzettelijk bevuilt en haar zo boos weet te maken dat ze zijn arm per ongeluk breekt. Een andere film zou deze scène omschrijven als kindermishandeling. In deze film is het echter Kevin’s grootste overwinning.

Als tiener begint Kevin (nu gespeeld door Ezra Miller) als de vervulling van een soort wreed lot op zijn moeder te lijken wat betreft profiel en kapsel. Hij is lief en aanhankelijk tegenover zijn vader, Franklin (John C. Reilly), en heeft een methode geperfectioneerd om aan Eva duidelijk te maken dat dit enkel en alleen bedoeld is om haar te kwetsen. Franklin leeft in een toestand van demente burgerlijkheid en bedriegt zichzelf met de gedachte dat zijn familie een mooi leven heeft. Hij is positief, vrolijk, gedistantieerd, doet altijd aardig en impliceert daarmee zijn onwetendheid wat betreft de situatie thuis.  Alleen de dochter, Celia (Ashley Gerasimovich), komt zowaar normaal over.

Eva ziet er vaak verslagen uit. Haar lichaam kan de klappen niet meer verdragen. Zij is de verkeerde persoon in het verkeerde leven met het verkeerde kind. Is haar man zo van de wereld of is dat alleen haar perceptie? Als het portret van een uiteenvallende gemoedstand is ‘We Need to Talk About Kevin’ een meesterlijke film. Een doorsnee film met hetzelfde onderwerp zou scènes bevatten van klaslokalen, ontmoetingen met counselors en emotionele discussies tussen ouders. Dat is niet het geval in ‘We Need to Talk About Kevin’. Er wordt nooit over Kevin gepraat.

Deze film is eerder een collage van alle kwellingen en vernederingen die Eva heeft doorstaan sinds haar zwangerschap tot en met het heden. Ramsay laat regelmatig een scène zien waarin Eva voorbij knipperende zwaailichten rijdt richting de tragedie. Alle scènes hiervoor zouden flashbacks kunnen zijn. Dan begint de tijdlijn pas als zij erachter komt wat Kevin op school gedaan heeft, namelijk het aanrichten van een bloedbad. Na deze stille beelden vol ellende gaat ze naar huis, maar is zij ooit naar huis gegaan?

Patrick van der Geest

You may also like

Leave a Comment